mod_mod's profile+*¨^¨*+ MÕÐ_mød+*¨^¨*+PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
+*¨^¨*+ MÕÐ_mød+*¨^¨*+(",)..from this moment as long as i live i will love u, i promise u this there is nothing i would not give from this moment on..(",) |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
November 07 1 month that i am au pair.....5 November is the day that i was in host family house for 1 month. i had good experience and feel happy until now. my host try to take me to many places every weekend. but sometime i feel very tried with kids too that make me think why we have to be au pair here. but i think it has a lot of reason the why i want to come here too that make me feel better and make me happier when i think of them.
- now i have a lot of friends both Thai and inter friends. someone i met them from webboard and they r nice with me. and the friends that we have the same trip from Thailand they r still be my best friends here. they always take care and make me feel good that is the one reason that make me feel better and have fun when i talk and do something with them.
- i can make kid feel better with me and want to be friend with me more than the first week. i know the way to do when they not listen to me. especialy Roslyn my 2 years kid that she always not nice with me when in the first few weeks but now she always want to play with me all the day. and i like to play with her too. but KIDS ALWAYS STILL BE KIDS.
Tyson's corner : it's the big shopping mall that the bus from St.john drop us when we came to host house. i went there on 20 October it has a lot of shop in there but i didnt buy anything i just walk around for 3 hours. i met 1 guy he came from Nigiria and stay here for 5 years ago with his brother and sister. he came to talk with me and want to walk around with me so we walk around together about 2 hours he study in NOVA that's the collage i will go to study my ESL course too. he's nice but he ask me do u have plan to have boyfriend? and i say "no" b'coz i dont want to have boyfriend in black people 55+. he said he like me b'coz i'm very nice and smiley so i told him we r just friend no more than this.
Halloween : at 31 October it's Halloween day. the kids will be in costume and they will walk around to any house and then they will knock the door and say "Trick or Treat" and people who live in the house have to give them a candy or chocolate that is the day that the kids r very happy.
Washington D.C. : it's the capital os USA. it's a city not be in any state. i went there on 28 October with my host dad. we went by metro b'coz he need to let me know how can we go by metro. i walked around the China town but it has nothing there and i miss China town in Sanfran too much i like there. and then i walked to the white house , congress , many museum , castle and the capital.
Leesburg center premium outlet : it's the first outlet the i have been since i be here. it's in Leesburg and has a lot of shop. i walked around there for 5 hours and bought a lot of clothes. my host drive me to there and go back to pick me up when i'm done. i'm very happy when i'm shopping. i bought 1 coat and 1 sweater from GAP , and bought jacket and sweater from Jockey , Old navy , Aeropostel , Eddie something i cant remember and i have a cup of double chocolate freppuchino and rasberry denish for my lunch that r $140 for today.
...I  SHOPPING...October 20 Dolly party : Do u know what is it?Dolly party is the party for the doll's birthday. it's a kid's party that they can make it every time they want. they can invite their friends to the party but everyone who will come to join this party have to bring a doll with her too and the owner party house have to bring all dolly in their house to join this party. And their parents will make some cookies or have some snack and food special for the party. it's very funny for me. this is the first time that i see this party in USA. it was happen with my kids and it's the first time for their own party but the guest who come to join that party tell me their kids like to have party like this. so most of kids have to have party like this. but i think the real purpose for this party of their parent that is just would like to let kid's friend come to visit and play together. and this party make me enjoy eating again so i like it too.
 Now i'm happy with my family too much. the kids r so cute. but the thing that i don't like is i can't go to anywhere by myself they have no bus here. everyone drive car to anywhere. it's not comfortable for me to go to travel. now i met some thai friend here. they r nice with me too. i got bubble tea free from them everytime i go to see them at their restaurant. i have a lot of plan to travel i would like to go Boston , Washington D.C. , Sanfrancisco , L.A. , Las vegus , Maryland , Chicago , Seattle , Canada and London. i don't know when i can travel all of these but i try to go all in my this 2 years.
.....I m~i~s~s u EvErYbOdY.....October 13 mod_mod live in virginia...now i live in virginia with my host family. they r very nice this is the second week that i stay in usa. i arrived here since 1 0ctober and stay in st.john university for 5 days i have a lot of friends and get a lot of experience there. i got a great memory before i come to my host house. i have to study in the class and i'm only 1 Thai girl in my classroom.
on thursday i had new york city tour trip with our friends by st.john university , new york is not a nice place like we know it's very dirty , busy , people look like to hurry all the time and it has a lot of emergency car run on the road anywhere i go, i dont like it and a lot of people dont like it. i went to world trade center place , empire state , 5ft ave , time square ,brookly bridge , manhattan , statue of liberty - this trip look like chinese tour in thailand 55+ our trip finish at 8.30p.m. we had a korean food in new york for our supper and then we came back to university transfer our pictures to lap top and copy them we took a lot of picture today and we have to keep our stuffs back to our backpack for ready to move on friday morning.
on friday : i have to wake up since 6 a.m.to check out the room and go to our bus that will take us to separate place to see our host family. i have to sit on the bus since 9.45a.m. to 6p.m. it's very long time and i cry when we have to leave from school : we will leave from our friend and have to stay alone for 1 year i have fun and have a good time in that school when i arrived to the meeting point with host family my host came late that make me fell i have to wait alone with LCC but not too long host dad came with 2 kids they're very happy when they saw me that make me feel better they make a big sign name for me it's very nice and then they take me restaurant to have dinner i have first meals with them with the cost 14$ for my food 55+ and then come back home.
on saturday : they took me to open account at the bank and pay for me 160$ for the first week and then go to neighbour kid's birthday party and they take me to buy my own stuff at wal-mart and costco and then they make a supper for me it is a rice with curry it's the second time that i eat rice since i come here the first time in school but it's very bad.
on sunday : they try to explain me about the way to any where but i cant remember and i tell them when i stay in thailand i still cant remember the way to go anywhere but when i be here i have to remember it. it's very difficult for me to do that. today they take me to asian supermarket to buy any thai food that i need b'coz i have to make my lunch by myself so i buy a lot of thing about 37$ and come back home host dad prepare supper for us already.
on monday : today dad have to go to work and mom have to go to work too so i have to stay alone with 3 kids b'coz today is a columbus day kid not go to school i did macaroni cheese for their lunch and for me too they like it a lot 55+ and then dad come back at 1.30p.m. and mom come back at 4p.m.and today the host that they used to have thai au pair last year come to visit us
on tuesday : i went to see my course in university already i have to start my course in january b'coz for fall semester it will open in 17 october but i didnt test my level so i have to test level in november and start ESL course in jan. and i will go to get driver's license soon after i got statement from bank. i have to go to test at DMV to get the license. now i found thai restaurant name "Bangkok bar.b.q." very close to my house i can walk to there just a minute but now i didnt do it i will go to visit them in one day nearly
i'm very happy now and i don't know what is going on in this 1 year but i wish i will have great memory from this usa trip like the last time too.
 ...i miss u everybody...October 11 au pair program in my way...(",)วันที่ 30 กันยา 50 นี้ฉันก็จะต้องขึ้นเครื่องไปอเมริกาแล้ว คราวนี้ฉันไปกะโครงการออแพร์ ไปอยู่เวอร์จิเนีย กว่าฉันจะได้ไปฉันต้องทำอะไรกะโครงการนี้เยอะมาก เริ่มตั้งแต่
19 มิ.ย. วันนี้ฉันไปสมัครเข้าร่วมโครงการที่ Thai study aboard consultant อยู่ตรงอนุสาวรีย์ กว่าจะหาเจอมันอยู่ในหลืบมากๆ แต่ฉันก็หามันเจอจนได้ ฉันต้องสอบวัดระดับภาษาทั้ง reading & listening ซึ่งถ้าฉันสอบได้คะแนน 50 คะแนนขึ้นไป ฉันจะได้สิทธิ์ในการสมัครสองเอเจนซี่ฟรี แต่ฉันได้ 49 พี่เค้าก็เสียดายมาก พยายามจะให้ฉันสอบใหม่ เค้าก็เลยบอกว่าเด๋ววันที่ส่งใบสมัครค่อยมาสอบอีกทีแล้วกัน วันนี้ฉันก็ได้รู้จักกะพี่ปอม เค้าเหมือนดาราที่ชื่อโอปอลล์มากเลย แล้วก็พี่กิ๊กที่เรียนเกษตรศรีราชาเหมือนกัน แต่เรียนเมเจอร์โรงแรม พี่ปอมเป็นคนที่จะดูแล profile ฉันต่อไป เค้าก็ดีคุยเก่งดี วันนี้เสียตังค์ไป 5200 บาท แถมตอนกลับฉันยังต้องหลงทางท่ามกลางอนุสาวรีย์อีก ไม่รู้ว่ากลับบ้านขึ้นรเมล์ป้ายไหน ต้องเดินวนรอบอนุสาวรีย์รอบนึงกว่าจะหาเจอ
1 มิ.ย. ฉันต้องไปสมัครเรียนขับรถที่โรงเรียนพงษเพชรสอนขับรถ สาขาหมู่บ้านบัวทอง หลังจากที่ตัดสินใจเลือกที่เรียนแถวบ้านหลายที่ ในที่สุดก็ได้เรียนที่นี่ ค่าเรียน 3300 บาท
2 มิ.ย. เริ่มเรียนขับรถวันแรก
7 มิ.ย. ไปสอบใบขับขี่ ลางานกะที่บ.โดยบอกเค้าว่าต้องไปทำเรื่องรับปริญญาที่ศรีราชา
21 มิ.ย. ไปรับใบขับขี่ เนื่องจากเมื่อวันที่ 7 สอบเสร็จเย็น ส่วนที่ออกใบขับขี่เค้าปิดทำการไปแล้ว ให้มาเอาวันรุ่งขึ้น แต่ยังไม่ได้ลางาน เลยยังไม่ได้มาเอา แล้วก็ขอใบรับรองใบขับขี่สากลมาด้วย แล้ววันนี้ก็ต้องไปขอใบรับรองประวัติอาชญากรรมที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ แถวสยาม แล้วก็ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลตำรวจ แต่เค้าบอกว่าให้ไปโรงบาลจุฬา ฉันก็ต้องนั่งแท็กซี่ไปอีก ปรากฏว่าตรวจวันเดียวไม่เสร็จต้องมาอีก 2 วัน ดีนะวันนี้ฉันลาที่บ.ว่าท้องเสีย ซึ่งฉันจะต้องโทรไปที่ UG โทรไปหาพี่ชัยรัตน์ แล้วก็โทรไปหาคุณไซม่อนด้วยเยอะมาก จนพี่เค้าขำฉันเลย
22 มิ.ย. ลางานอีกครึ่งวันไปตรวจสุขภาพที่โรงบาลจุฬาต่อ ตอนแรกกะจะลาแค่แปบเดียวแต่บังเอิญหลงทางอีกแล้ว ด้วความขี้เกียจเดินหลังจากไปส่งน้องที่โรงเรียนอัสสัมชัญเซ็นหลุยส์ ที่จริงเดินออกมาขึ้นรถไฟฟ้าสถานีสุรศักดิ์ไปก็แค่ 20 บาท แต่ดันขี้เกียจเดินเลยนั่งรถสองแถวออกมาแต่มันไปอ้อมไหนก็ไม่รู้รถติดมากกกกก แล้วฉันก็ลงในที่ที่นึง แล้วก็นั่งแท็กซี่ต่อ ก็เลยเสียค่ารถไป 125 บาท ตอนเย็นก็ต้องไปหาเพื่อนหม่าม้าที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ให้เค้าปลอมเป็นผู้ปกครองเด็กที่ฉันเคยไปเลี้ยงให้ เซ็นใบรับรองให้ฉัน เพื่อให้มีชั่วโมงเลี้ยงเด็กครบ 200 ชั่วโมง
25 มิ.ย. ไปตรวจสุขภาพวันสุดท้าย ตอนแรกจะให้แม้วมารับผลและใบที่ให้หมอเซ็นให้แต่ปรากฏว่าคุณพยาบาลบอกว่า ยังไม่ได้ตรวจอีกเยอะ ซึ่งวันแรกที่ฉันมาตรวจฉันก็ถามเค้าแล้วว่าเสร็จหมดแล้วนะคะ เค้าก็บอกว่าเสร็จแล้ว ฉันก็เลยบอเค้าว่าพี่หนูลางานมา 3 วันแล้วนะคะ วันนั้นหนูถามทำไมพี่บอกว่าเสร็จหมดแล้ว แล้วเค้าจะให้ฉันมาใหม่วันพรุ่งนี้อีก ฉันก็เถียงกะเค้าจนเค้าต้องแซงคิวให้ฉันจนเสร็จภายในวันนี้ ตอนแรกฉันลางานไว้ครึ่งวันก็เลยต้องลาไปทั้งวันเลย รวมแล้วค่าตรวจสุขภาพและค่ารถเกือบ 1000 บาท
30 มิ.ย. ไปส่งใบสมัครที่ TSAB แล้วก็สอบ reading ใหม่เพื่อให้คะแนนถึง 50 คะแนนแล้วก็ได้มาในที่สุด หลังจากนั้นฉันก็รอไปเรื่อยๆ ประมาณอีก 2 อาทิตย์ต่อมาก็ได้รับเมลล์จากพี่ปอมว่ามีโฮสเอา profile เราไปแล้วนะ เค้าจะโทรมาภายใน 3 วัน ถ้าไม่โทรมาก็แสดงว่าเค้าไม่เอา ก็รอไปจนถึงตอนนี้ 28 กันยา มีโฮสเอา profile เราไป 7 โฮสแต่ยังไม่มีโฮสไหน call เรามาเลยสักโฮสนึง จนพี่ปอมลาออกแล้วให้พี่ชุมาดู profile ฉันแทน ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ฉันเสียตังค์ไปกะที่นี่ฟรีๆ 6 พันกว่าบาท
4 ก.ค. ฉันสมัครกับเอเจนซี่ใหม่ชื่อ au pair Thailand แล้วก็มีพี่ชื่อพี่แพทโทรมาหาฉันจะนัดวันสัมภาษณ์ แต่ช่วงนี้ฉันต้องทำเรื่องรับปริญญาเลยบอกเค้าว่าขอเป็นประมาณสิ้นเดือนแล้วกัน
28 ก.ค. today is my birthday....หลังจากรับปริญญาเสร็จเรียบร้อย วันนี้ฉันก็เข้ามาฟังพี่เค้าอธิบายโครงการ สอบ listening และสัมภาษณ์ แล้วก็สมัครโครงการกับที่นี่ เสียค่าโครงการไป 6250 บาท บ.นี้อยู่ตรงข้างเมเจอร์รัชโยธินทางเข้าไม่ได้ต่างจากที่บ.เดิมเลย เข้ามาอย่างกะทางเข้าคลินิกทำแท้ง น่ากลัวมาก แต่ช่างในบ.ก็ดูไฮโซดี วันนี้เจอพี่ไวไวด้วย ก็นั่งเมาท์กัน แต่เค้ายังไม่ได้สมัครเพราะว่าเค้าเป็นผู้ชาย มันไม่ต่อยมีโฮสที่รับออแพร์ผู้ชาย พี่แพทเค้าเลยบอกว่าเอาไว้มีโฮสที่จะเอาผู้ชายเค้าจะบอกพี่ไวไว แล้วเค้าค่อยมาจ่ายค่าสมัครจะดีกว่า
29 ก.ค. ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลเกษมราษฎร์รัตนาธิเบศร์ 200 บาท สมัครที่นี่เอกสารไม่ต้องกรอกเยอะเท่าที่เก่าเลย แค่สมัครโครงการนี้ ฉันทำบัตรโรงบาลไป 3 ที่เสียค่ารถไปประมาณ 500 บาทได้
30 ก.ค. ฉันเอาใบสมัครมาส่ง คราวที่กรอกใบสมัครครบเร็วมาก เพราะเอกสารมีอยู่แล้วจากการสมัครกะที่เอเจนซี่ที่แล้วเอาไว้ ทั้งใบขับขี่ และใบรับรองประวัติอาชญากรรม แล้วก็เข้าไปทำแบบทดสอบจิตวิทยาที่บ.ด้วย
6 ส.ค. เอกสารถูกส่งไปที่อเมริกา เพราะเค้าส่งเอกสารทุกวันจันทร์ฉันเลยต้องรอมาส่งอาทิตย์นี้
12 ส.ค. วันนี้ profile ฉันได้ online แล้ว ม๊โฮสแรกเข้ามาเป็นปากีสถานมุสลิม แค่ได้ยินแค่นี้ฉันก็เตรียมปฏิเสธทันที เค้าก็จะมาขอ match ฉันจะเอาฉันเป็นออแพร์ แต่ฉันก็ปฏิเสธไปบอกว่าเค้าไม่กินหมู ฉันไม่กินเนื้อมันจะอยู่ด้วยกันลำบาก แล้วที่บ้านฉันก็ไม่อยากให้ไปอยู่นิวยอร์กด้วยมันน่ากลัว แล้วหลังจากนั้นฉันก็ได้โฮสมาใหม่แต่อยู่นิวยอร์กเหมือนเดิม ฉันก็กะจะไม่เอาเค้า แต่เค้าก็ไม่เอาฉันเหมือนกัน
19 ส.ค. วันนี้ฉันได้ call จากโฮสเป็นครั้งแรกตื่นเต้นมาก แต่ฉันไม่รู้ว่า profile เปลี่ยนไปอยู่กะโฮสที่แคลิฟอร์เนียแล้ว เลยคุยกันไม่รู้เรื่องเพราะฉันยังไม่ได้เช็ค profile เค้าเลย เค้าเลยไม่เอาฉัน แล้วก็เปลี่ยนโฮสใหม่โฮสที่ 4 เค้าก็ไม่เอาฉันอีก
22 ส.ค. วันนี้ได้ call จากโฮสที่ห้าแล้ว โฮสนี้อยู่เวอร์จิเนีย มีลูกสาว 3 คน ชอบเที่ยว ซึ่งฉันอ่านประวัติแล้วโอเคเลย ขอแค่ให้เค้าเอาฉันแค่นั้นแหละ แล้วเค้าก็โทรมาตั้งแต่ 7 โมงกว่าตอนเช้า ดีนะฉันถึงที่ทำงานแล้ว ไม่ได้อยู่บนรถเมล์เด๋วคุยกันฟังไม่รู้เรื่องอีก คุยกันไปประมาณครึ่งชั่วโมง คุยกะทั้งโฮสพ่อและโฮสแม่เลย เค้าก็ชอบ แล้วเค้าก็ส่งรูปเค้ามาให้ดู ฉันก็เลยส่ง my space ฉันให้เค้าเพราะฉันไม่มีรูปที่อื่นแล้ว ลูกเค้าก็ชอบสเปสฉัน
23 ส.ค. เค้าก็ส่งเมลล์มาขอ match กะฉัน ฉันก็ดีใจมาก และ confirm ทันที เพราะฉันรอให้เค้าขออยู่พอดี หลังจากนั้นต้องทำเรื่องขอวีซ่า
30 ส.ค. ลาออกจากบ. United glass ltd.,part.
5 ก.ย. เข้าไปบ.ไปเอาเอกสารขอวีซ่า DS 2019 และใบจองสัมภาษณ์ เสียค่าธรรมเนียมวีซ่า 3600 บาท
14 ก.ย. ไปสัมภาษณ์วีซ่าที่สถานทูตอเมริกา 8 โมงเช้า แต่ไปถึงตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง วันนี้ได้ไปเจอเพื่อนใหม่ 2 คนชื่อไรจำไม่ได้แล้ว แต่เค้าไม่ได้เดินทางวันเดียวกะฉัน ฉันได้สัมภาษณ์วีซ่าเป็นคนที่ 3 คราวนี้ได้สัมภาษณ์กะผู้หญิง แต่เค้าก็ใจดี ถามว่าฉันจะไปอยู่รัฐไหน เลี้ยงเด็กอายุเท่าไหร่มั่ง แล้วเคยมีประสบการณ์เลี้ยงเด็กสองขวบมาหรอ แล้วก็ผ่าน เสร็จตั้งแต่ 7.45 ยังไม่ถึงเวลานัดเลย
18 ก.ย. เข้าไปปฐมนิเทศที่บ. พร้อมกับจ่ายค่าโครงการ 31166 บาท แล้วก็รับตั๋วเครื่องบินสายการบิน united airlines มีแต่คนบอกว่าบ.ไรเนี่ยจองตั๋วก่อนสัมภาษณ์วีซ่าอีก เพราะเพิ่งไปสัมภาษณ์มาเมื่อวันศุกร์ วันนี้ได้ตั๋วแล้ว ไปรษณีย์ก็เพิ่งเอา passport มาส่งเช้าวันนี้พอดี ไม่งั้นต้องมาเอาอีกวันนึง วันนี้ก็ได้เจอเพื่อนๆที่จะไปวันเดียวกัน ก็คุยกกันแลกเมลล์แลกเบอร์ นัดเจอกันที่สุวรรณภูมิวันอาทิตย์นี้ เจอคนเยอะมากฉันก็จำไม่ค่อยได้ ก็เลยจำไว้คนเดียวที่จะขึ้นเครื่องพร้อมฉันทุก airport ชื่อนุ๊ก คนอื่นเด๋วค่อยจำทีหลัง ฉันยิ่งเป็นคนจำหน้าคนเก่งๆอยู่ กลัวไปถึงแล้วโฮสมารับแต่ฉันจำไม่ได้อ่ะ ฉันต้องอัดรูปโฮสไปด้วย วันนี้เจอหญิงกลุ่มมะเพื่อนที่ม.ด้วย เค้าก็ไปเหมือนกัน แต่เค้าจะเดินทางอาทิตย์นี้แล้ว
23 ก.ย. วันนี้พาป๊าเข้าไปเซ็นสัญญาที่บ. ว่ารับรองว่าเราจะกลับเมืองไทยหลังจบโครงการไม่งั้นผู้ปกครองต้องจ่าย 250000 บาท
24 ก.ย. เพื่อนวรรณ หนุ่ย กมล นัดเลี้ยงส่งที่คอนโดหนุ่ย ทำสุกี้กินกันเอง ตอนแรกจะนัดที่อื่น แต่เวลาเรานัดกันทีไรไม่เคยได้เดิน shopping ได้แต่กินแล้วก็เมาท์จนพนักงานแอบไล่เราทุกครั้ง วันนี้เราก็เลยนัดกันที่ห้องหนุ่ยและทำกินกันเองซะเลยจะได้เมาท์โดยไม่มีใครมาไล่เรา
26 ก.ย. เพื่อนเหมี่ยว นะรีน ใกล้ หมิง นัดเลี้ยงส่งที่ร้านนิตยาไก่ย่าง ประชานุกูล ตอนแรกนัดกันที่เซ็นทรัลลาดพร้าวก่อนนัดตั้งแต่ 11 โมง แต่ฉันกะนะรีนไปถึงบ่ายโมงครึ่ง ดีนะรู้ว่าเพื่อนต้องไปถึงกี่โมงเลยออกจากบ้านเที่ยงครึ่งไปถึงพอดีมันมากันเลย แล้วเราก็เดินเล่น นั่งรอคนอื่นก็นั่งเมาท์กันสองคน นะรีนก็ถือศีลอดอยู่อีก มันก็เลยไม่ค่อยพูดปล่อยฉันพูดอยู่คนเดียว ฉันก็ว่ามันทำไมพูดน้อยจังวันนี้ ที่แท้มันกลัวหิวเพราะถือศีลอดอยู่กินไม่ได้ แต่กว่าฉันจะรู้ตัวฉันก็พูดไปเยอะมากแล้ว เลยต้องกินขนมปังยามาซากิไป 4 อันก่อนที่จะไปเจอเหมี่ยวกะใกล้ที่ร้านนิตยา นัดตั้งแต่ 11 โมง แต่กว่าจะครบจริงๆนี่หกโมงกว่า ไปอยู่นู่นแล้วฉันจะเมาท์กะใครเนี่ย
27 ก.ย. เพื่อนๆที่ทำงาน นัดเลี้ยงส่งที่ big c อ้อมใหญ่ นี่กว่าฉันจะได้ไปต้องเดินสายเลี้ยงส่งกะเพื่อนจนน้ำหนักขึ้นตั้งแต่ก่อนไปแล้วนะเนี่ย
28 ก.ย. เก็บของ จัดกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางคืนพรุ่งนี้ ฉันต้องเอาของทั้งหมดใส่กระเป๋าให้ได้ 2 ใบ ใบละไม่เกิน 23 kgs. มันน้อยกว่าคราวที่แล้วต้องใบละ 9 kgs. แน่ะ
30 ก.ย. ขึ้นเครื่องไปนิวยอร์กปฐมนิเทศ 5 วัน เครื่องออกจากสุวรรณภูมิ 6.50 ไปต่อเครื่องที่นาริตะ ญี่ปุ่น แล้วก็ LA USA ก่อนจะไปถึงนิวยอร์กวันที่ 1 ต.ค.
แล้วต่อไปจะเป็นยังไงฉันก็ยังไม่รู้เลย แล้วเอาไว้ฉันจะเข้ามาเล่าให้เพื่อนๆฟังใหม่นะจ๊ะ
Bye~bye my friends see u in next two years. August 31 4 เดือน 8 วัน @ UG5 เมษายน 2550 ได้รับโทรศัพท์นัดสัมภาษณ์งานจากคุณวุฒิ 6 เมษายน 2550 มาสัมภาษณ์งานที่ UG 9 เมษายน 2550 คุณวุฒิโทรมาตอบตกลงรับเราเข้าทำงาน แต่เราขอเวลาปรึกษาที่บ้านก่อน 10 เมษายน 2550 เราโทรกลับหาคุณวุฒิตอบตกลงที่จะมาร่วมงานที่นี่ 23 เมษายน 2550 เริ่มงานวันแรก
20-21 สิงหาคม 2550 วันนี้ก็มาถึงวันที่เราตัดสินใจขอลาออกจาก UNITED GLASS LTD.,PART. หรือ หจก.สหมิตรแก้วถาวร แล้วหลังจากคิดอยู่นานแต่ไม่กล้า ในที่สุดมันก็ต้องถึงเวลาซะที เมื่อวานก็ได้บอกคุณวุฒิและพี่ชัยรัตน์ถึงเหตุผลการลาออกของเรา คุณวุฒิขึ้นมาหาเมื่อตอนกลางวันพาช่างมาติดตั้งกล้องวงจรปิด เราก็เลยตัดสินใจบอกไปว่าเราจะขอลาออกสิ้นเดือนนี้ และก็เหมือนเค้าเข้าใจแต่โดยดี ไม่มีปัญหาอะไร บอกว่าขอความคิดเห็นและข้อเสนอแนะก็บอกว่าเดี๋ยวให้วันสุดท้ายที่ทำงาน ก็โอเค แต่เค้ากลับไปคาดคั้นเอาข้อเสนอแนะจากทิพย์ด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง เค้าเหมือนจะโมโหที่ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ทำให้เราไม่กล้าพูด ไม่กล้าบอกว่าสิ่งที่เราคิดคืออะไร แล้วพอถึงเวลาเกือบๆ 5 โมงเค้าก็มาเรียกเราไปคุยที่ showroom ชั้นสอง แต่คราวนี้เค้ามาด้วยอารมณ์แจ่มใส ยิ้มแย้ม คุยกะเราไปเป็นชั่วโมง คุยกันจนเหมือนไม่ใช่เจ้านายกะลูกน้อง เหมือนจะเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว คราวนี้เราก็เลยกล้าที่จะบอกถึงปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้น กล้าที่จะพูดกะเค้าไปตรงๆ มีอะไรก็บอกไปหมด ไม่ต้องมานั่งเรียบเรียงคำพูด เพราะไม่รู้เค้าจะมีอารมณ์ตอบกลับมายังไง ทำให้เรารู้สึกดีที่อย่างน้อยความคิดเห็นที่เรารู้กันอยู่แค่สี่คนตอนนี้มันได้ไปถึงลูกชายผู้บริหารแล้ว ถึงแม้ว่าเค้าอาจจะแก้ไขสิ่งเราเสนอไปไม่ได้ แต่จากการที่ได้คุยกันก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น รู้สึกว่าเค้าก็พร้อมที่จะรับฟังความคิดเห็นของเราเหมือนกัน แล้ววันนี้ตอนกลางวันเราก็เข้าไปเอาจดหมายไปให้คุณไซม่อน เค้าก็ถามแล้วก็ให้เราเสนอความคิดเห็นว่ามีอะไรที่เราอยากจะบอกบ้าง ก็คุยกันไป จากตอนแรกที่เรากลัวพอได้คุยก็ดีขึ้น เค้าไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เค้าก็ยอมรับฟังความคิดเห็นของเราเหมือนกัน เค้าบอกเราว่ากลับมาแล้วถ้ามีโอกาสก็ยินดีต้อนรับกลับมาทำงานนะ กลับมาเที่ยวก็ได้ เค้าบอกว่าเค้าเสียดายเรามีทัศนคติดี ตั้งใจทำงานดี ชื่นชมสารพัด ซึ่งจริงๆเราคิดว่าเรายังทำงานได้ไม่เต็มที่เลยด้วยซ้ำ เพราะระบบการทำงานของที่นี่ทำให้เราดูเหมือนทำงานไปเท่าไหร่ก็ทำอะไรไม่เป็นอยู่ดี ต้องให้มาคอยบอกคอยสั่งตลอดเวลา แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณที่ทำให้เราได้มีโอกาสมาสัมผัสกับชีวิตการทำงานจริงๆครั้งแรก ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ได้มารู้จักเพื่อนดีๆ ที่นี่
31 สิงหาคม 2550 วันสุดท้ายของการทำงานของเรา ต่อไปเราจะไม่ต้องตื่นเช้านั่งรถเมล์สาย 84 มาทำงานที่นี่อีกแล้ว
ขอบคุณ - คุณไซม่อนและคุณวุฒิที่ให้โอกาสเราได้เข้ามาทำงานที่นี่ ขอบคุณที่ชื่นชมและพอใจในผลการทำงานของเรา และยินดีต้อนรับเรากลับมาเสมอ
- พี่เตี้ยและพี่ชัยรัตน์ที่คอยบอก คอยสอนเราทุกอย่าง ไม่เคยดุ ไม่เคยว่า เราจะทำผิดยังไงก็ไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดของเรา
- พี่ตุ๊ก พี่น้ำ พี่ยุ้ย พี่ปุ๋ม พี่เหมี่ยว พี่อินทร์ พี่พัด พี่ทิพย์ พี่กุ๊ก ที่คอยช่วยเหลือเราในทุกๆเรื่อง คอยสั่งข้าวให้เรากินทุกวัน คอยสอนเวลาเราถาม
- แฟง ทิพย์ เพื่อนที่สนิทที่สุดของเราที่บ.นี้ เข้าใจความรู้สึกและรับรู้ในปัญหาด้วยกันทุกอย่าง เราดีใจนะที่ได้มารู้จักและเป็นเพื่อนกัน ถ้าไม่มีแกสองคนเราคงทนอยู่ในบ.นี้ได้ไม่นานขนาดนี้ และคงจะไม่มีอะไรเป็นแรงจูงใจให้ฉันมาทำงานเลย
- โบว์ เพื่อนที่ฉันรู้จักเป็คนแรกใน UG เป็นคนที่เราเคยไว้ใจ เคยปรึกษาในทุกๆเรื่องที่ทำงาน แต่วันนี้เค้าทำให้ความรู้สึกของเรามันเปลี่ยนไปแล้ว เค้าทำให้เราตาสว่างขึ้นในวันก่อนสุดท้ายของการทำงาน เค้าสอนให้เรารู้ว่าคนเรามันไม่สามารถรู้จักกันได้ดีภายในเวลาสั้นๆ เราไม่ควรไว้ใจและจริงใจกะใครง่ายๆ เพราะขนาดคนที่เราคิดว่าเป็น “เพื่อน” และเชื่อใจทุกอย่างยังทำกับเราได้ถึงขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆที่สอนเราว่าต่อไปอย่าไว้ใจใครง่ายๆอีก และอย่าจริงใจกะใครมากเกินไป August 30 วันที่ความรู้สึกดีๆกับคนคนนึงจะไม่มีอีกแล้ว....และแล้ววันวันนี้ก็มาถึง วันที่มีคนคนนึงมาทำให้เราเสียความรู้สึกดีดีที่เราเคยมีให้เค้าไป วันที่มีคนคนนึงไปบอกกับคนอื่นว่า “ต่อไปนี้มีอะไรไม่ต้องมาพึ่งพาเราแล้วนะ เราเป็นคนพึ่งพาไม่ได้” เหตุผลเพราะเราบอกให้คนอื่นทำในสิ่งที่เค้าต้องการไม่ได้
แล้วความผิดของเรามันเกิดจากอะไรหรอ
- เราผิดเพราะเราเป็นคนกลางที่คอยประสานงานระหว่างเค้ากับคนอื่น แล้วคนอื่นไม่ทำตามที่เราบอกหรอ ทำให้เค้าไม่ได้ในสิ่งที่เค้าต้องการ - เราผิดเพราะเราทำตามที่เค้าบอกในส่วนของเราดีที่สุด แต่เราให้คนอื่นทำให้เค้าเหมือนเราไม่ได้หรอ - เราผิดหรอที่เราไม่กินเหล้า แต่เค้าไม่เคยเชื่อเรา - เราผิดหรอที่เราไม่เคยเที่ยวกลางคืน - เราผิดเพราะเราทำดีมากไปรึเปล่า - เราผิดเพราะเราเป็นคนที่ติดต่อกับเค้าแล้วประสานงานกับคนอื่นมากที่สุดใช่มั้ย แล้วทำไมคนที่ไม่เคยทำอะไรเลยกลับไม่ผิด - เราผิดเพราะเราเป็นคนพูดตรงมากไปใช่มั้ย - เราผิดเพราะเราพูดในสิ่งที่เราคิดใช่มั้ย - เราผิดเพราะความคิดเห็นเราไม่ตรงกันใช่มั้ย - เราผิดเพราะเราเป็นคนพูดสิ่งที่เราและคนอื่นคิดไม่เหมือนเค้าให้เค้าฟังใช่มั้ย - เราผิดเพราะเราเอาข้อความที่คนอื่นมาปรึกษาว่าทำในสิ่งที่เค้าต้องการไม่ได้ไปบอกเค้าต่อใช่มั้ย - เราผิดเพราะเราจริงใจและให้ความสำคัญกับเค้ามากไปรึเปล่า - เราผิดเพราะเราไม่สามารถไปเอาสิ่งที่เค้าต้องการจากคนอื่นมาให้เค้าได้ใช่มั้ย - เราผิดเพราะเราไม่มีเบอร์โทรศัพท์คนอีกหลายคนหรอ - เราผิดที่ติดต่อคนที่เค้าต้องการไม่ได้หมดใช่มั้ย - เราผิดเพราะมีคนโทรมาหาเรา แต่เค้าโทรหาคนคนนั้นไม่ติดหรอ - เราผิดเพราะเราไม่รับโทรศัพท์เค้าเวลาที่เราหลับ เวลาที่เราทำงาน เวลาที่เราวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะหรอ - เราผิดใช่มั้ยที่เราถามเค้าว่า “แล้วจะให้เราทำยังไง” - เราผิดใช่มั้ยที่เราบอกเค้าว่า “มันเป็นความผิดของเราหรอ ทำไมเค้าต้องมาด่าเรา” - เราผิดเพราะเราดูน่าจะพึ่งพาได้มากที่สุด แต่เราทำในสิ่งที่เค้าต้องการได้ไม่หมดหรอ
- หรือว่าเราผิดเพราะอะไร................
ถ้าเราอยู่เฉยๆไม่ทำอะไรเลย เราจะผิดแบบนี้มั้ย เราจะต้องปล่อยให้เค้ามาว่าเราอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้มั้ย เราจะยังเป็นคนที่คุยด้วยได้อยู่มั้ย แล้วสิ่งที่เราพยายามทำให้เค้าทั้งหมดนั้น เราทำไปเพื่ออะไร ในเมื่อเค้าไม่เคยเห็นคุณค่า ความสำคัญ และความพยายามในสิ่งที่เราทำลงไปเลย เราทำอะไรผิดร้ายแรงหรอ ถึงขั้นที่เค้าไม่อยากคุยด้วย ไม่อยากติดต่อกันอีกเลย เราต้องทำตัวเสแสร้งใช่มั้ย เราถึงจะไม่ผิด
จนถึงวันนี้ความรู้สึกดีดีที่เราเคยมีให้กันมันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่มันไม่สามารถบรรยายได้แล้ว ความรู้สึกดีดีที่ใช้เวลานานนับปีในการสร้างมัน กลับจบลงด้วยเวลาเพียงไม่กี่วัน เพราะคำพูดแค่เพียงไม่กี่คำ
August 22 วันที่เพื่อนเรา go inter...(",)วันนี้ก็ถึงเวลาที่เพื่อนเรา go inter ไปอีกคนแล้ว เบญ นาถหทัย นิลดำ ไป Texas , USA โดยสายการบิน AE เครื่องออกวันที่ 22-08-07 เวลา 6.50 น. เรารู้จักกันมาตั้งแต่ม.4 เบญเป็นคนที่นั่งคู่กะตาล อยู่โต๊ะริมหน้าต่างและนั่งอยู่หน้าเรา ตอนนี้ก็ 7 ปีกว่าแล้วสินะที่เราคบกันมา แรกๆก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ แต่พอนั่งใกล้กันไปเรื่อยๆเราก็เริ่มคุยกันมากขึ้น เริ่มไปกินข้าวด้วยกัน และเราก็มาอยู่กลุ่มเดียวกันในที่สุด แกเป็นคนที่พูดเก่งมาก ฉันชอบฟังเวลาแกเล่าอะไรก็ตาม มันทำให้ฉันสามารถจินตนาการได้เหมือนจริงมากๆ แกเล่าจนทุกคนเห็นภาพ ด้วยน้ำเสียง ลีลา และท่าทางของแก แกชอบมาเล่าละครที่เพื่อนๆไม่ได้ดูให้ฟังตอนเช้าที่โรงเรียน แกเคยทำให้กลุ่มเราต้องเลี้ยงข้าวผู้ชายในห้อง เพราะแกดันไปพนันบอลกะสำลีโดยที่ไม่ปรึกษาเพื่อนฝูง แต่มันก็ทำให้วันนั้นการดูบอลของเราตื่นเต้นเร้าใจมาก แล้วมันก็แพ้ พวกเราเลยต้องเลี้ยงข้าวกลุ่มสำลีเลย แกต้องทำหน้าที่เป็นรองหัวหน้าห้อง ต้องคอยล่าลายเซ็นอาจารย์ในบันทึกการสอน ต้องคอยดูว่าเพื่อนในห้องมาครบป่าว วันนี้ขาดใคร มาตลอด 3 ปี แล้วแกก็ได้ไปเรียนที่เกษตร บางเขนกับเก๋ ซึ่งตอนเรียนมหาลัยเราก็ไม่ค่อยได้เจอกัน แรกๆก็ปิดเทอมละครั้ง หลังๆเริ่ม 2 ปีครั้ง ฉันเคยไปหาแกที่ม.ด้วย แกเป็นคนที่กลัวแดด กลัวดำมากๆ ไม่รู้จะกลัวไปถึงไหน จนถึงตอนนี้วันที่เราต้องห่างกันไกลเกินกว่าที่จะเจอกัน ได้คุยกัน โทรหาเมื่อไหร่ก็ได้ที่อยากเมาท์แล้ว ฉันก็รู้สึกใจหายเหมือนกันนะที่จะไม่ได้เจอกะแกเป็นปีๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เราไม่ได้คุยกันเป็นปีก็ไม่เห็นจะเดือดร้อน ยังไงฉันก็ขอให้แกโชคดีนะ ขอให้แกได้เจอแต่คนดีๆ มีแต่ประสบการณ์และความทรงจำดีๆ เรียนให้สำเร็จนะ ไม่แน่เราอาจจะได้ต่อโทด้วยกันเหมือนที่เราคุยกันเมื่อวานก็ได้ มีอะไรก็อย่าลืมส่งเมลล์มาให้เพื่อนๆอัพเดตด้วยนะยะ แล้วฉันจะส่งเมลล์หาแกบ่อยๆเหมือนกัน
August 10 วันที่ฉันคิดถึงใครหลาย ๆ คน...T^Tตอนนี้ฉันนั่งทำงานอยู่ที่บ.ส่งออกแก้วแห่งหนึ่ง งานของฉันเป็นงานตำแหน่ง customer service หรือ export staff ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าตำแหน่งที่ฉันทำอยู่มันคือ ตำแหน่ง คนกลางระหว่างหัวหน้ากะลูกค้า ฉันมีหน้าที่อ่านเมลล์ลูกค้าแล้วไปถามหัวหน้า แล้วก็เอาคำตอบที่ได้มาตอบให้ลูกค้า นี่แหละคืองานของฉัน ฉันอยู่ในบ.นี้โดยมีเพื่อนที่อยู่ในตำแหน่งเดียวกันอีก 2 คนคือแฟงและทิพย์ แต่เราทั้ง 3 คนไม่เคยอยู่ในสายตาของเจ้านาย เหมือนเราไม่มีตัวตนในบ.นี้ เวลาเค้าประชุมกันเราต้องแอบฟัง เค้าไม่เคยให้เรารับรู้เลยว่าตอนนี้เค้ากำลังทำอะไรกันอยู่ เวลาเราถามก็ตอบแค่ที่เราถามว่าใช่หรือไม่ใช่ ไม่เคยมีใครมาสอนเราว่าเราต้องทำอะไรบ้าง แต่พอทุกครั้งที่มีปัญหากลับมาเป็นความผิดของเรา เพราะเราเป็นเจ้าของ order ทำไมเราไม่ประสานงานกับคนอื่นให้ดี ทำไมเราไม่ทำนั่นทำนี่ ทำไมเราไม่ถาม ทำไมเราไม่เตรียมของไว้ให้พร้อม และอีกหลายทำไม....แล้วฉันก็อยากจะถามเหมือนกันว่าทำไมเค้าไม่เคยคิดที่จะปรับปรุงระบบการบริหารงานของเค้ามั่ง ทำไมเวลาเราถามเค้าไม่อธิบายให้เราฟัง ทำไมเค้าไม่สอนเราล่ะ แล้วเราจะรู้มั้ยว่าเราต้องทำอะไร ทำไมเราต้องมารับความผิดทุกอย่าง ทั้งๆที่บางทีมันก็ไม่ใช่ความผิดของเรา ถ้าเค้ายังทำงานกันแบบนี้อยู่เค้าก็คงจะต้องเปลี่ยนพนักงานตำแหน่งคนกลางนี้ทุกๆ 2 เดือนอย่างนี้ต่อไป ฉันมาทำงานที่นี่ทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า "บนโลกนี้ไม่มีความแน่นอน" บางครั้งสิ่งเราคิดเราอาจจะพูดมันออกมาไม่ได้ สิ่งเราคาดหวังมันอาจจะไม่เป็นอย่างที่เราหวัง แต่เราก็ต้องขอบคุณบ.นี้ที่อย่างน้อยเค้าก็ให้โอกาสเราได้มาเรียนรู้ว่าในชีวิตจริง การทำงานนั้นมันเป็นยังไง ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้มารู้จักกับเพื่อนๆพี่ๆดีๆที่นี่ เดือนนี้ฉันก็จะผ่านโปรแล้ว ฉันทำงานมาจะครบ 4 เดือนแล้วฉันก็จะลาออกเมื่อมันครบ 4 เดือนเหมือนกัน
ฉันคิดถึงช่วงเวลาที่เรียนอยู่มหาลัย คิดถึงเวลาสี่ปีที่มีความสุข ที่ทำให้ฉันได้ทำอะไรใหม่ๆ ได้เจอกับพวกแกทุกคน ได้ไปอเมริกาครั้งแรกในชีวิต ได้อยู่หอ ได้แอบหนีเที่ยวไกลถึงเชียงราย ได้นอนดูทีวีจนถึงเช้า ได้กินหมูทอดที่ตลาดอ่าว ได้ไปค่ายอาสา ซึ่งเป็นความใฝ่ฝันในการเรียนมหาลัยของฉันเลย เพราะเวลาดูละครชอบไปค่ายอาสากันทำให้ฉันตั้งใจว่าเรียนมหาลัยฉันต้องไปค่ายอาสาให้ได้ แล้วฉันก็ได้ไปตอนปีสุดท้าย
หลังจากเวลาผ่านไป 4 ปีก็มาถึงวันที่พวกเราทุกคนรอคอย วันที่เราเรียนจบ วันที่เราจะได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร วันที่พวกเราจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง มาถ่ายรูปด้วยกัน มาเมาท์กันเหมือนเดิม วันที่เราได้ปริญญาบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ เกียรตินิยมอันดับสอง วันที่เราทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจ
15 ก.ค. 2007 ซ้อมรับปริญญาวันแรกที่ ku.src. แต่ปีนี้คณะวิทยาการจัดการขอไปซ้อมไปโรงแรมเอ-วัน พัทยา ฉันก็ต้องไปเช่าห้องพักที่พัทยากัน เพื่อจะได้เดินทางสะดวก คืนนั้นฉันไปกะหนุ่ย วรรณ แอม สอง ขลุ่ยและดานุ หลังจากซ้อมเสร็จที่โรงแรมก็กลับมาถ่ายรูปที่ม.ตอนเกือบบ่าย 4 ต้องเข้าไปรับใบประกาศเรียนดีอีก ปีนี้ได้รางวัลเป็นจตุคามรามเทพ รุ่นปัญญาบารมี ราคา 600 บาท
21 ก.ค. 2007 ซ้อมรับปริญญาวันที่สองที่ ku. บางเขน ปีนี้คณะเราได้รับพร้อมกับคณะวิศวะบางเขนและศรีราชา และคณะวิทยาการจัดการ ตอนเช้าเราก็ไปถ่ายรูปกันตั้งแต่เจ็ดโมงกว่า ลงทะเบียน 10.30 น.ที่ศร.1 จากนั้นก็เดินขบวนไปอาคารจักรพันธ์เพ็ญศิริ ซ้อมตั้งแต่เที่ยงครึ่งถึงหกโมงเย็น ทำให้เราไม่ได้เจอเพื่อนๆที่ตั้งใจมาหาตั้งหลายคน เพราะเราออกมาดึกเกินไป
25 ก.ค. 2007 เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรกับฟ้าหญิงองค์เล็ก วันนี้เราต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่อีกแล้ว เพื่อไปแต่งหน้าทำผมที่ร้านตอนตีห้า พอเสร็จก็นั่งแท็กซี่ไปบางเขน กับแม่และน้องแม้ว วันนี้เราก็ได้ถ่ายรุปกันเหมือนเดิม เราถ่ายกันไม่รู้จักเบื่อ ไม่มีเหนื่อย ขอให้มีกล้องแค่นั้นแหละเราพร้อมเสมอ กล้องใครก็ได้ สิบโมงครึ่งเราก็ไปรายงานตัวที่เดิม และเดินแถวกันเหมือนเมื่อวันซ้อม แต่วันนี้แค่ตื่นเต้นกว่า เพราะเป็นวันที่เราจะทำพลาดไม่ได้แล้ว ในที่สุดวันที่ทุกๆคนรอคอยมาตลอดสี่ปีก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
special thanks
 -ขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนที่อุตส่าห์รอเรากลับไปที่ม.เพื่อมาถ่ายรูปด้วยกัน
ป๊า ม้า แม้ว และทุกๆคนในครอบครัว
-ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างค่ะ ขอบคุณสำหรับดอกไม้ มงกุฏ ป้ายจบ และตุ๊กตา
พี่แป้ง พี่เป้ น้องนิว น้องกิ๊ฟ น้องเอฟ น้องก๊วง น้องใหญ่ และน้องนัท
-ขอบคุณพี่สาว พี่ชาย น้องชาย และน้องสาวทุกคนสำหรับการ take care ดูแลน้องสาวและพี่สาวคนนี้ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ขอบคุณน้องนิวที่คอยโทรมาเตือนพี่ให้อ่านหนังสือทุกครั้งที่สอบ ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆ และมิตรภาพของสายรหัสเรา ขอบคุณสำหรับตุ๊กตาหมาน้อย หมี และปังคุง และกรอบรูปที่เข้ากันได้ดีกับใบประกาศเรียนดี
แจ๊ค อ๊อด โหน่ง เป้า กวาง ไก่ เจ โน๊ต และเพื่อนในกลุ่มแกทุกคน
-ขอบคุณที่คอยกวนตีนฉันเวลาอยู่ที่ม. และทำให้ฉันมีโอกาสได้ไปค่ายอาสา ฉันไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่ได้รู้จักกับพวกแก แต่ยังไงก็ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตในมหาลัยของฉันมีสีสันมากขึ้น ขอบคุณที่ให้ฉันเลี้ยง mk วันซ้อมรับปริญญา และต้องคอยซื้อขนมไปฝากเวลากลับบ้าน ขอบคุณที่คอยไปรับไปส่งฉันเวลาไม่มีรถใช้ ถ้าฉันไม่ได้รู้จักพวกแกคงไม่มีคนซื้อน้ำมันมาเติมให้เวลารถน้ำมันหมด
เบญ เก๋ ตาล ดาว ต่าย ปู มลทิพย์ แฟง
-congratulation กับพวกแกทุกคนด้วย ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันวันรับปริญญาแต่ฉันก็ขอบใจพวกแกทุกคนนะที่อุตส่าห์มา ขอบคุณสำหรับมิตรภาพและความทรงจำดีๆตั้งแต่สมัยม.ปลายจนถึงตอนนี้ผ่านมาแล้ว 7 ปี แต่มิตรภาพของเราก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เราอาจจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ เพราะแต่ละคนก็ต้องไปเรียนมหาลัยคนละที่ เราอาจจะอยู่กันคนละฝากฝั่งของประเทศ แต่พวกเราก็ยังอัพเดตเรื่องราวของเพื่อนๆทุกคนอยู่เสมอ
โอบุ เป้ แจน มาร์ช ใบไผ่ ไกด์ โอ๋ และน้องๆค่ายอาสาทุกคนทั้งค่ายเล็กและค่ายใหญ่
-ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่เกิดขึ้นจากการไปค่าย ถ้าไม่มีค่ายอาสาเราคงไม่ได้รู้จักกัน
วรรณ หนุ่ย กมล แอม อุ๋ม ฝน ก้อย อ้อ สอง
-ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่เกิดขึ้นตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ถ้าไม่มีพวกแกทุกคน เราคงเรียนกันไม่จบ เราคงจะไม่ได้ A กันในหลายๆวิชา เราคงจะไม่ได้ไปเที่ยวเกาะสีชังในวันสอบครั้งสุดท้าย เราคงไม่ได้โดดเรียนไปเที่ยวเกาะเสม็ดในวันเปิดเทอมวันแรก ถ้าไม่มีพวกแกกลุ่มเราก็จะทำรายงานกันไม่ได้เพราะคนไม่ครบ เราจะขาดคนใดคนนึงไปไม่ได้เลย ฉันยังจำได้วันแรกที่ฉันรู้จักกับวรรณเมื่อตอนบัณฑิตยุคใหม่ วรรณคือเพื่อนในมหาลัยคนแรกของฉัน เราอยู่กันได้สองคน ไปไหนมาไหนด้วยกัน แล้วต่อมาพวกแกก็อยากมาอยู่กลุ่มเดียวกะฉันและวรรณทีละคนสองคน จนกลายมาเป็นกลุ่มที่เรามีอยู่ในตอนนี้ และกลุ่มเราก็จะมีกันอยู่อย่างนี้ตลอดไป
เหมี่ยว ใกล้ นะรีน หมิง น้องแป้ง เอ จ๋า แอนจิ๊ แอนลิง แฟง
-ขอบคุณที่ทำให้หอเรามีแต่ความสุข ความรัก ความผูกพันที่เกิดขึ้นในห้องดูทีวีตึก 2 ชั้น 4 มีความทรงจำดีๆเกิดขึ้นมากมาย ถ้าฉันไม่รู้จักพวกแกฉันคงไม่อยากจะอยู่หอ ฉันคงอยากกลับบ้าน ขอบคุณที่เราทุกคนได้มารู้จักกัน มารวมตัวกันและเข้ากันได้ดี เวลาอยู่กะพวกแกมันทำให้ฉันเป็นตัวตนที่แท้จริง ไม่ต้องเสแสร้ง อยากทำอะไรก็ทำ แล้วพวกแกก็รับกันได้ คิดถึง mate 111 ที่คอยไปรับไปส่งเราไปทุกที่ คิดถึงเวลาที่เราไปกินข้าวต้มที่อ่าวด้วยกัน มันทำให้ข้าวต้มอร่อยกว่ากินกับคนอื่น คิดถึงเวลาที่เราแอบหนีที่บ้านไปเที่ยวเชียงราย ไปภูชี้ฟ้า ไปงานพืชสวนโลก ไปเยาวราช ไปดูคอนเสิร์ต และอีกหลายๆอย่าง เราไปกันได้ไงก็ไม่รู้เหมือนกัน คิดถึงพวกแกทุกๆคนมากกกกกกกกก น้องแป้งขอบคุณสำหรับช่อดอกกุหลาบสีขาวนะ ขอบคุณที่ทำให้พวกพี่มีทีวีดู และเป้นน้องที่น่ารักของพวกพี่ ถึงแม้ว่าน้องแป้งจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่พวกพี่ก็พยายามที่จะเข้าใจเวลาน้องแป้งพูด และคงไม่มีใครเข้าใจน้องแป้งได้ดีเท่าพวกพี่อีกแล้วใช้มั้ยล่ะ ตอนนี้อยู่หอคนเดียวดูแลตัวเองดีๆนะจ๊ะ
มนลี่ เบนเซ่ เบนจี้ แพรรี่ ป้า ฝน แพรทอง
-ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่เกิดขึ้นตั้งแต่ที่อเมริกา ณ บ้าน 43M ของเราจนถึงตอนนี้ ขอบคุณที่คอยดูแล take care พี่สาวสวยๆอย่างเจ้มดกะเจ้เอตอนอยู่อเมริกา ขอบคุณที่ทำให้บ้าน 43M ของเราเป็นมากกว่าอพาร์ตเม้นธรรมดา ขอบคุณที่ทำให้มันเป็นบ้านที่อยู่แล้วมีความสุข มีแต่ความทรงจำดีๆ เป็นบ้านที่อบอุ่น มีแต่ความรัก ความจริงใจ ความผูกพัน ถ้าไม่มีพวกเราทุกคนฉันกะเอคงเอ๋อกันอยู่สองคน เพราะเราไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรกะเค้าเลย ขอบคุณสำหรับทุกรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และน้ำตาที่เกิดขึ้น ขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่มีให้กันเสมอ ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปเป็นปีแล้วแต่ความรู้สึกดีๆที่เรามีให้กันก็ไม่เคยลดลง ขอบคุณมนลี่สำหรับ album รูปที่แกรวบรวมความทรงจำที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ฉันดูครั้งแรกแล้วฉันจะร้องไห้เลย และของขวัญวันเกิด+ของฝากจากอเมริกา แกให้ฉันตามที่ฉันของจริงๆ ขอบคุณสำหรับตุ๊กตาจากฝน เบนเซ่ และเบนจี้ เจ้คิดถึงทุกๆคนมาก มันคงจะอีกนานนะกว่าที่เราจะรวมตัวกันได้ครบอีก แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันจะอยู่ในความทรงจำของพวกเราทุกคนตลอดไป
พี่เจ๊ก น้า แอนโทนี่ พี่จอห์น และเพื่อนๆที่อเมริกาทุกคน
-ขอบคุณพี่เจีกนะคะที่อุตส่าห์โทรมาแสดงความยินดีไกลจากอเมริกา แต่หนูไม่มีเวลาคุยด้วย เพราะหนูต้องแต่งหน้า แต่ความทรงจำทุอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเราหนูไม่เคยลืมเลยนะคะ
-น้า หนูคิดถึงน้ามากๆ เราไม่ได้คุยกันมานานมากแล้ว แต่มนก็โทรมาเล่าให้ฟังตลอดเวลามนโทรไปหาน้า น้าอย่าสูบบุหรี่มากนะคะ อย่าเล่นพนันเยอะด้วย ลูกสาวน้าคนนี้เป็นห่วงค่ะ
-Anthony : i'll keep in touch with you forever.
-P'john : i miss u and i know u miss me too.
 ...i~m~i~s~s~y~o~u~s~o~m~u~c~h...August 01 Phongpetch driving school…พี่ทีคะหนูรู้แล้วว่าพี่ไปอ่านเจออะไรมา พี่มาอ่านที่หนูพิมพ์ไว้ใน space ของหนูนี่เอง จริงๆแล้วในนี้หนูไม่ได้ตั้งใจให้คนอื่นมาอ่านเลย ปกติก็มีแต่เพื่อนๆเข้ามาอ่านกัน แล้วหนูก็ไม่รู้ด้วยว่าเวลาไป serach ใน google แล้วพิมพ์คำว่า Phongpetch driving school มันก็จะขึ้น link space หนูมา เพราะ website ที่โรงเรียนไม่ได้สะกดแบบนี้ ที่หนูพิมพ์ไว้อ่ะหนูก็เลยใช้ศัพท์ที่เมาท์กันเองในกลุ่มเพื่อนๆ+กับความเว่อร์ที่มีอยู่ เพราะเพื่อนๆจะรู้ว่าเวลาหนูเล่าอะไรจะเว่อร์เป็นปกติอยู่แล้ว ที่หนูเขียนไปเนี่ยถ้าเพื่อนๆหนูอ่านเค้าก็จะรู้ว่าเป็นไง แต่ถ้าคนอื่นมาอ่านเค้าอาจจะหาว่าหนูบ้า ใยคนนี้เป็นอะไรมากป่าวก็ได้ ตั้งแต่ที่พี่โทรมาบอกเมื่อวานนี่หนูไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเลย อยากรู้ว่าพี่ไปอ่านเจออะไรมา แล้วพอรู้ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ ทั้งอาย ทั้งขำ จนไม่สามารถเก็บอาการได้ ไม่ไหวแล้วที่เขียนไปหนูมาอ่านใหม่หนูยังขำเลย เขียนไปได้ไง แต่ตอนที่เขียนมันเป็นอารมณ์ประมาณเมาท์ให้เพื่อนๆฟังแต่ไม่มีเวลาโทรไปหาเพื่อน เพราะมันหลายคนเลยมาเขียนไว้ในนี้ให้เค้าเข้ามาอ่านกันเอง ไม่คิดว่าจะมีคนมาเจอได้ เมื่อวันที่ไปเอาใบขับขี่จริงๆแล้วหนูไม่ได้หาข้ออ้างจะไปกะโรงเรียนนะ แต่หนูไปไม่เป็นจริงๆ แล้วพ่อหนูก็ไม่รู้ว่ามันไปยังไงเหมือนกัน แล้ววันนั้นต้องลางานอยู่แล้วก็เลยกะว่าจะไปทำธุระอีกหลายอย่างให้เสร็จภายในวันเดียว ถ้าออกจากบ้านเองมันก็จะออกช้า เสียเวลา ก็เลยคิดว่าไปกะโรงเรียนแหละดีแล้ว ไปเช้าดีด้วยจะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ แล้วที่หนูเขียนว่าหนูไปอ่อยพี่อ่ะ หนูไม่ได้อ่อยนะ ปกติหนูไม่ชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ถ้าไปก็ต้องไปหาเพื่อนอยู่ด้วย เพราะไม่ชอบอยู่คนเดียว แล้วเวลาหนูไปคุยกะใครเพื่อนหนูมันก็ชอบหาว่าหนูไปอ่อยเค้า ที่เขียนไปมันก็เป็นการเข้าใจกันเฉพาะในกลุ่มเพราะหนูไม่ได้ตั้งใจให้คนอื่นมาอ่าน แล้วที่หนูบอกว่าพี่หาข้ออ้างให้หนูเดินไปหาอ่ะ หนูแค่แซวเล่นเฉยๆ พี่อย่าคิดมากนะ แล้วพี่ก็อย่าเข้าใจผิดว่าหนูชอบพี่ทีด้วย หนูไม่ได้ชอบ หนูแค่ชอบเวลาคุยกะพวกพี่ ชอบที่พวกพี่เป็นกันเองดี เวลาคุยด้วยจะได้ไม่ต้องเกรงใจ ไม่อึดอัด หนูยังเรียนขับรถไม่จบเลยเหลืออีกตั้ง 4 ชั่วโมงที่ยังไม่ได้ไปเรียนเพราะไม่มีเวลา ต้องทำงาน แล้วเดือนที่แล้วก็ต้องรับปริญญาอีก เลยไม่ว่างไม่ได้อยากจะเก็บไว้นานหรอก แล้วตอนนี้หนูจะกล้าไปเรียนอีกมั้ยเนี่ย แล้วพวกพี่จะกล้ามาสอนหนูกันอีกป่ะเนี่ย แต่ยังไงหนูก็ต้องไปเรียน เพราะพ่อก็ต้องไปกะหนูด้วย แถมยังต้องไปเรียนภายในเดือนนี้อีก เพราะเดือนหน้าหนูก็จะไปอเมริกาแล้ว หนูอายนะเนี่ยที่พวกพี่มาอ่านที่หนูเขียนไว้อ่ะ แต่มันก็ทำไรไม่ได้แล้ว ยังไงหนูก็ขอโทษพี่ๆทุกคนด้วยแล้วกันนะคะ วันหลังหนูจะไม่เขียนอะไรแบบนี้ไว้ในนี้อีกแล้ว ไว้กลับจากอเมริกาแล้วจะซื้อของมาฝากนะ
P.S. no one see you , if you found this message from me pls let anyone read it. And i would like to tell you , you misunderstand me , i didn't like teacher. i just like that they r friendly and like to talk with them. i don't need to update any information of the teacher and school. thank you for your kindly help. if u come to visit my space again pls leave me ur msn , i would like to be ur friend or u can add my mail : mod_meaw_8@hotmail.com to ur msn. i hope to get ur reply soon. bye... May 12 ครบรอบ 1 ปีแล้วสินะ...กับความทรงจำที่ไม่มีวันลืมวันที่ 14 พฤษภา นี้ก็จะเป็นวันที่ครบ 1 ปีกะอีก 2 เดือนแล้วสินะที่เราได้ไปใช้ชีวิตช่วงซัมเมอร์ที่อเมริกามา แต่ความทรงจำนั้นยังคงอยู่ในใจตลอดเวลา ยังอยากกลับไปที่นั่นอีก แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้กลับไปเมื่อไหร่ ที่จริงเราก็ตั้งใจจะมาเขียนไว้ตั้งแต่วันที่ 14 มีนาแล้วแหละ เพราะเป็นวันที่ครบรอบ 1 ปีพอดี แต่วันนั้นเราต้องไปค่ายอาสา พอกลับมาก็ยังไม่ได้อัพสเปสเลย จนมาถึงวันนี้ ยังจำได้ตั้งแต่วันที่เราไปสมัครสอบข้อเขียนและสัมภาษณ์กะพี่ ๆ ที่ American-Learning ที่ม. ฉันได้สัมภาษณ์กะพี่เตี้ย แล้วเค้าก็ให้ฉันได้ระดับ Low intermediate ทำให้ฉันต้องไปสัมภาษณ์ใหม่อีกรอบเพื่อเอาระดับ Conversation ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเค้าถึงให้ฉันต่ำขนาดนั้น ทั้งๆที่ฉันก็พูดได้ เค้าใจร้ายกะฉันจัง แต่ในที่สุดฉันก็ได้ระดับ Conver มา โดยเข้าไปสัมภาษณ์ที่บริษัทเลย ตอนแรกเราจะมีเพื่อนร่วมทีมกะเราทั้งหมด 6 คน แต่พอถึงเวลาจริงๆกลับเหลือแค่ฉันกะเอ 2 คน แต่เราก็จะไป ตอนแรกเราเลือกที่จะไปสัมภาษณ์ไปทำงานที่โรงแรมใน Montana ซึ่งเป็นรัฐที่เราไม่รู้จักหรอก แต่เห็นมันมีหิมะเลยอยาก แต่ในที่สุดก็โดนคนอื่นแย่งงานเราไปอีก เราก็ต้องเลือกงานใหม่ เพราะยังไงเราก็จะไปให้ได้ ในที่สุดเราก็เลือกงานที่ Six Flags Marine World , Vallejo , California ที่เราเลือกเพราะเห็นมันใกล้ Sanfran เมืองในฝันที่เราอยากไป ในที่สุดเราก็ได้งานที่นี่ แล้วเราก็ได้มาเจอกะเพื่อนๆทั้ง 17 คน ก่อนวันเดินทางฉันกะเอก็ต้องสอบ Research กันอีกกว่าจะได้กลับบ้าน เราต้องจัดกระเป๋ากันคืนนั้น แล้วก็ไม่ได้นอนรอไปดอนเมืองตี 5 เลย เครื่องออกตอน 8 โมงเช้า สายการบิน Carthey Pacific นี่เป็นการขึ้นเครื่องบินครั้งแรกของเรา 2 คน เป็นการไปต่างประเทศครั้งแรกของเรา ตอนแรกที่ไปถึงอากาศหนาวมาก แต่ยังตื่นตาตื่นใจกับเมืองนอกอยู่ แล้วฉันกะเอก็ได้ทำงานที่เดียวกัน ร้านเดียวกัน คือเป็น cashier ในร้าน looney tunes (เราจะไม่พรากจากกัน) แต่พออยู่ไปสักพักทุกอย่างมันไม่เป็นอย่างเราคิดเอาไว้ งานก็ได้ทำน้อย second job ก็หาไม่ได้ แถมฉันยังโดนถูกเรียกไปสอบสวนหาว่าขโมยเงินอีก เพราะฉันไปเก็บ tip ที่เค้าให้ฉันโดยที่ฉันไม่รู้ว่าเค้าไม่ให้เก็บ ไปแรกๆก็ฟังยังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ก็ต้องพยายามเอาตัวรอดมาให้ได้ ฉันถูกสั่งห้ามเข้า six flags ทุกที่เป็นเวลา 5 วัน แต่ก็ยังดีที่ช่วงนั้นไม่ใช่เวลาทำงาน (ฉันยังคิดอยู่เลยว่าถ้าคนอื่นไปทำงานกัน แล้วฉันจะไปอยู่ไหน อยู่กะใคร) ทำให้ช่วงนั้นฉันคิดถึงบ้านมากๆๆๆๆๆ ฉันร้องไห้ทุกวัน อยากกลับบ้านสุดๆ แต่เราเพิ่งไปกันได้ไม่นานเอง เหลือเวลาอีกตั้งหลายเดือน จนในที่สุดวันที่เค้านัดฉันไปฟังผลก็มาถึง เค้าบอกว่าฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้ตั้งใจขโมย เลยไม่ใช่ความผิดฉัน ทุกอย่างเลยกลับไปเหมือนเดิม ฉันรู้สึกดีใจมากที่ไม่ต้องโดนทำไรทั้งนั้น แต่เรื่องในครั้งนี้ทำให้ฉันได้รู้จักเพื่อนเพิ่มอีกเยอะมาก ทำให้ฉันรู้จักกะ secutity เกือบทั้ง six flags เวลาเดินไปเจอเค้าก็ทักทาย ดีนะที่พวกเค้าใจดีคอยช่วยฉัน ไม่เอาฉันไปไล่ออก แล้วต่อมาฉันก็ได้มาเจอกะพี่จอห์นและลูกคนโตของเค้า ชื่อ Juleya ตอนที่ฉันกะเอกำลังดู i-pod อยู่ที่ Target เค้าก็เข้ามาทักเพราะเห็นเราพูดภาษาไทยกัน ตั้งแต่นั้นมาเค้าก็มาคอยช่วยเหลือพวกเราทุกอย่าง ทำให้เราได้ลงหนังสือพิมพ์ ออกข่าวทีวีเป็นครั้งแรก แถมยังไปออกไกลถึงอเมริกาอีกต่างหาก เราได้ไปเจอครอบครัวของพี่จอห์นทุกคน ทั้ง Sophai Krabbie Victoria 2 สาวที่น่ารักมาก Hosanna น้องคนเล็ก Arlene แฟนพี่จอห์น พี่จอห์นพาเราไปเที่ยวกันตั้งหลายที่ โดยเฉพาะฉันกะเอได้ไปกันมากที่สุด ได้ไปช่วยพี่เค้าส่งธูปหอม ไป Golden gate มา 3 รอบ ไป Sacramento เมืองหลวงของ California และที่สำคัญทำให้เราได้ไปเข้าโบสถ์เรียนศาสนา ไปฟังเค้าร้องเพลง เรียนไบเบิ้ล ซึ่งฉันก็เข้าไปนั่งหลับ แต่ฉันชอบเพลงเค้ามากๆเวลาเค้าร้องกันแล้วน้ำตาจะไหล พอฉันบอกเค้าว่าฉันชอบเพลงไหนพี่เค้าให้แผ่นฉันกลับมาหมดเลย ฉันเอากลับมาตั้งหลายแผ่น แล้วยังมีคุ๊กกี้ที่แฟนพี่เค้าทำกะที่ซื้อที่ Macy อร่อยมาก พูดแล้วอยากกิน หลังจากนั้นเราก็ได้มาเจอเพื่อนอีกหลายคน ทั้งเพื่อนที่ทำงาน เพื่อนข้างบ้าน พูดแล้วก็คิดถึง Jacob กะ Traver 2 พี่น้องที่กวนตีนมาก แต่เค้าก็น่ารักดี ได้มาเจอน้า คนที่ทำให้เรามีอาหารอร่อยๆกินตลอดเวลา ทุกมื้อ จนเรากลับ น้าเสียเงินกับค่ากินของเรา 43M ไปเยอะมาก พาไปกินข้าวที่ Sanfran แทบทุกคืน ทำให้เราได้เห็นวิวสวยๆที่เราไม่สามารถถ่ายรูปมาฝากได้ มันสวยมากจริงๆ พาเราไปกินข้าวแทบทุกเมืองรอบ Vallejo อยากได้อะไรน้าไม่เคยขัดข้อง ถึงแม้ว่าตัวน้าเองก็ไม่ได้ร่ำรวยมีเงินมากมายขนาดที่จะเอามาเลี้ยงพวกเราได้ขนาดนี้แถมยังมีภาระอื่นๆอีกที่ต้องจ่าย แต่น้าก็ไม่เคยบ่น น้ากลับว่าเราซะอีกถ้าเราไม่มีอะไรกินแล้วไม่ยอมบอกน้า น้าจะโกรธพวกเรา น้าพาเราไปเที่ยว ไปกินข้าวร้านโอชา ซึ่งเป็นร้านอาหารไทยที่ Sanfran หลายครั้งมากๆ น้าพาเราไปกินอาหารทุกเชื้อชาติ ทั้งอาหารไทย จีน เวียดนาม แขก มองโกเลีย ที่ไหนอร่อยน้าพาไปหมด ไม่งั้นก็จะเอาข้าวจากร้าน Princess garden ที่น้าทำงานอยู่มาให้เราทุกคืน บางครั้งเราก็เอาไว้ไปกินที่ทำงานตอนกลางวัน เพระตอนกลางคืนที่น้ามาพาเราไปกินที่อื่นอีก รถน้าก็ไม่สามารถนั่งได้หมด เพราะเด๋วถ้าตำรวจเจอเค้าจะจับ แต่น้าก็ไม่เคยกลัวยังไงก็ให้เราไปกันทุกคน ตอนนี้ฉันคิดถึงน้ามากๆ เราไม่ได้คุยกันมานานแล้ว ไม่รู้ว่าน้าเป็นยังไงบ้าง คนต่อไปคือแอนโทนี่ คนนี้เป็นคนที่คอยไปรับส่งเราทำงานทุกวัน ครั้งแรกที่ฉันเจอเค้าฉันจำได้ว่าเค้าจะมาพามนลี่ไปเที่ยวซานฟราน แล้วเค้าก็ให้เราไปด้วย ฉันก็ไปกะเค้าทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าเค้าเป็นใคร คิดแล้วก็ตลกดี แต่ฉันเห็นคนอื่นรู้จักก็โอเคแล้ว ฉันไปได้ทุกที่ถ้าเพื่อนไป เค้ามาพาเราไปเที่ยว ไปกินข้าว มาคอยรับส่งเรา พาเราไปเที่ยวที่บ้าน ทำให้เราได้รู้จักกะครอบครัวเค้า มาสร้างความสนุกสนานให้เรา เวลาไปเที่ยวกะเค้าอยากได้อะไร เค้าจัดให้ทุกอย่าง คนสุดท้ายคือพี่เจ๊ก พี่เจ๊กที่ชอบโกหกให้เราตกใจอยู่เรื่อย เพราะเค้าโกหกเนียนเราแยกไม่ออกว่าจริงหรือไม่จริง วันแรกที่เค้าเริ่มมาบ้านพวกเราก็เป็นคืนนึงหลังจากที่เค้ากลับมาจากร้านอาหารชื่อ "ข้าวสาร" ของเค้า เค้าเอาไก่ย่างกะข้าวเหนียวมูลมาให้พวกเรา ตอนเค้ามากดกริ่งเราก็ไม่แน่ใจว่าเค้าคือใคร เลยต้องไปส่องที่หน้าต่างอีกที เพราะเค้าอ่ะชอบแต่งตัวเหมือนตำรวจนอกเครื่องแบบ แล้วเค้าก็โกหกบ้านกลางซึ่งเป็นบ้านที่เค้ารู้จักเป็นบ้านแรกว่าเค้าไม่ได้เข้ามาวันนี้ เค้าไปธุระบ้านเพื่อน แล้วหลังจากนั้นเค้าก็เอาคาราโอเกะมาให้เรา ทั้งทีวี เครื่องเล่นวีซีดี หนังโป๊ ทำให้เรามีอะไรทำกันในวันว่าง วันแรกที่เราไปกินข้าวร้านเค้าๆก็เริ่มทำกับข้าวให้เรากินด้วยการทอดไข่เจียวไม่สุก เป็นเจ้าของร้านอาหารแต่ทอดไข่ไม่สุก คิดแล้วก็ตลกดี เค้าอาจจะตื่นเต้นที่ต้องทำกับข้าวให้เรากิน แล้วเราก็ได้เจอกะแม่พี่หนุ่มอีกคนที่คอยช่วยเค้าอยู่ที่ร้าน จากนั้นมาเค้าก็มาหาที่บ้านเราทุกคืน เอาข้าวมาฝาก เอาหนังมาให้ดู ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ค่อยมีเวลา เพราะต้องเปิดร้าน แต่เค้าก็ยังอยากมาหาพวกเราทุกวัน พยายามเอาข้าวมาให้ มาอยู่มากินข้าวกะพวกเราจากตอนแรกที่มาแต่ตอนกลางคืน หลังๆก็เริ่มมาตอนกลางวันด้วย เพราะเค้าเปิดร้านตอนเย็น ทำให้บ้าน 43M ของเราต้องต้อนรับแขกตลอดเวลา ช่วงแรกๆเราก็ต้องสับรางให้ทัน เพราะเค้ายังไม่มีใครรู้จักกันเลย มีบางวันเราต้องออกจากบ้านไปกะอีกคนพอกลับมาก็ไปกะอีกคน แล้วกลับมาก็ไปต่อกะอีกคน วันๆนึงเราแทบไม่ได้อยู่บ้านเลย หยุดทีต้องออกไปเที่ยวกะคนนั้นคนนี้ตลอด จนบางครั้งอยากพักมั่งยังเคยเลย เที่ยวจนเหนื่อยเกิน คืนสุดท้ายที่เราทำงานพี่เจ๊กก็จัดงานเลี้ยงให้กับพวกเราทุกคน โดยมีแอนโทนี่ และพี่จอห์นมาช่วยขับรถพาพวกเราทั้งหมดมาที่ร้านพี่เจ๊ก จนถึงตอนนี้พี่เจ๊กยังคอยโทรหาพวกเราทุกคน คอยตามเรื่องเช็คให้เราทั้งๆที่คนอื่นเค้าไม่สนใจกันแล้ว ทำไมทุกคนถึงมาทำอะไรให้เราได้ขนาดนี้ มีแต่คนบอกว่าเราโชคดีที่ได้มาเจอพวกเค้าทุกคน ฉันก็ว่าฉันโชคดีจริงๆ ถึงแม้ว่างานที่ทำจะไม่ค่อยโอเท่าไหร่ แต่อย่างอื่นที่ฉันได้เจอกับการไปอเมริกาครั้งนี้ทำให้ฉันประทับใจมาก จนอยากกลับไปอีก วันก่อนกลับฉันร้องไห้ตั้งหลายวัน เพราะคิดว่าไม่รู้ว่ากลับไปแล้วเราจะได้เจอทุกๆคนอีกเมื่อไหร่ แล้วถึงกลับมาเจอความรู้สึกแบบนี้มันก็คงไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะคงไม่มีโอกาสที่พวกเรา 43M ทุกคนจะได้ไปเที่ยวด้วยกันกะทุกๆคนอีก ฉันร้องไห้จนขึ้นเครื่อง แล้วยังไปร้องต่อบนเครื่องอีก แต่มันเศร้าจริงๆนะ เราได้ทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกันมาตั้งเกือบ 4 เดือน อยู่ด้วยกันตลอดเวลาจนมาวันนึงเราสนิทกันมาก แล้วเราก็ต้องมาแยกจากกัน ตอนนี้ฉันคิดถึงทุกๆคนมาก คิดถึง six flags ด้วยถึงแม้ว่ามันจะทำให้เราขาดทุน แต่คนที่เราเจอที่นั่นน่ารักกะเราทุกคน รวมถึงเพื่อนๆจากยุโรปที่เราเพิ่งได้เจอกันไม่นานก่อนกลับด้วยนะ ที่ทำให้เวลาเราไปทำงานสนุกและมีความสุขขึ้นอีกเยอะ ที่คอยคุยเป็นเพื่อนเราตอนไปทำงาน แล้วก็ supervisor ที่น่ารักของเราทุกคนด้วยที่คอยช่วยเรา คอยไปรับไปส่งเรา 2 คน คิดถึงเครื่องเล่นที่ six flags ที่ตอนแรกเราคิดว่าเราคงไม่มีทางเล่นมันแน่ๆ แต่ในที่สุดเราก็เล่นมันเกือบทุกอย่าง แล้วก็ติดใจ คิดถึงร้าน looney tunes คิดถึง fudge ที่เราแอบกินกันบ่อยๆ คิดถึงบ้าน 43M ที่พวกเราทั้ง 7 คนเคยอยู่ด้วยกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้เราก็ยังได้เจอกันอยู่ แต่มันก็ไม่เหมือนกัน คิดถึงไก่อบฝีมือตัวเอง ผัดผักที่เราทำกินกัน ข้าวที่เราต้องใช้เตาแก๊สหุงเอง อาหารสุดเริ่ดหรูของฉันกะเอ คิดถึงทุกอย่างที่นั่นมากๆๆๆๆๆ และก็จะคิดถึงมันตลอดไป
ตอนนี้เพื่อนๆเราก็ได้กลับไปอเมริกากันอีก
เหมี่ยว ใกล้ นะรีน : ที่กลับไป Florida ที่เดิม คงได้เจอเพื่อนๆที่เค้าคิดถึงกันนะ
หมิง : ที่เพิ่งไปครั้งแรกที่ Verginia แกคงได้รับประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเลยใช่มั้ยละ
มนลี่ แพรรี่ แพรทอง ฝน : อดีตสมาชิก 43M ของเรา ตอนนี้ก็ได้กลับไปเจอพี่เจ๊ก พี่จอห์น น้ามาแล้ว แล้วก็ไปอยู่ las vegas กันคงจะสนุกสนานกันนะ ฉันคิดถึงทุกคนเลย วันนั้นที่มนโทรมาหาฉันอ่ะ ฉันดีใจนะที่แกก็คิดถึงฉันเหมือนกัน
น้องกิฟ น้องนิว : สายรหัสของฉันเอง ที่เพิ่งไปเป็นครั้งแรก น้องนิวได้ไป Alaska ที่ๆเราอยากไปปีที่แล้วด้วย ก็ขอให้น้องๆโชคดีนะจ๊ะ
 คิด~ถึง~ทุก~คน~มาก~ที่~สุด May 10 งานของฉัน...(",)ตอนนี้ก็ทำงานมาจะครบ 3 อาทิตย์แล้ว ฉันก็เพิ่งจะได้รับการแบ่งลูกค้าให้มาดูแลอย่างเป็นทางการ ฉันได้รับมอบหมายมา 10 บริษัท เป็นของ America France UK. Ireland Spain วันๆก็ยังไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่เลย มานั่งว่างๆไปวันๆ คิดถึงตอนเรียนมหา'ลัยจัง คิดถึงวิชา Business English ของอาจารย์อำพล แล้วก็ export and import management ของอาจารย์ออม เพิ่งรู้ว่ามันมีประโยชน์ก็ตอนนี้แหละ
Dear everybody who come to visit my space,
This is my work , I have to send mail like this to my customer everyday. My customer names as follow below :-
1) Habitat from France
2) Habitat from UK.
3) Woodard & Charles Ltd. from NY , USA.
4) John Lewis from UK.
5) Artisan S.L. from Spain
6) Meadows & Byrne from Ireland
7) Libbey from USA.
8) Debenhams from UK.
9) BHV from France
10) Front of the house from FL , USA.
I have to take care these customers for my best.
Please let me know if you have any question.
We hope to hearing forward from you.
Thank you in advance and best regards,
Mod
 +++ คิดถึงทุกคนจัง  คิดถึงอเมริกาด้วย +++May 08 คิดถึงวันเก่า ๆ + เริ่มต้นชีวิตการทำงานตั้งแต่กลับมาจากค่ายอาสาเมื่อเดือนมีนาที่ผ่านมาก็ยังไม่ได้เข้ามาอัพสเปสเลยอ่ะ
ค่าอาสาพัฒนาครั้งที่ 8 ณ โรงเรียนบ้านโคกตะเคียนงาม จังหวัดฉะเชิงเทรา วันที่ 14-24 มีนาคม 2550
ค่ายนี้ก็เป็นค่ายใหญ่ค่ายแรกที่ฉันได้ไปตั้งแต่เรียนมา 4 ปี คราวนี้ไปกะน้องแป้ง น้องเมทที่หอ ที่ตอนนี้ต้องอยู่คนเดียว โดยไม่มีพี่เมททั้ง 7 คนอีกแล้ว การไปค่ายคราวนี้เราก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นอีกหลายคน ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นบ้างในวันก่อนสุดท้าย แต่เราก็ผ่านมันมาได้ เราได้รู้จักกับน้องๆที่น่ารัก ยังจำตอนที่ผูกข้อมือให้น้องๆได้อยู่เลย น้องๆร้องไห้ไม่อยากให้พวกเรากลับ จนพวกเราทุกคนต้องร้องไห้ตามน้องไปด้วยเลย พอวันกลับน้องๆก็มาส่งพวกเราแล้วก็ร้องไห้ เป็นภาพที่น่าประทับใจมากกกกกกกก มีน้องคนนึงชื่อน้องแน่เค้าเอาตุ๊กตาของเค้ามาให้ฉัน บอกว่าเป็นตุ๊กตาที่เค้ารัก เค้าอยากให้เราเก็บเอาไว้จะได้คิดถึงเค้า ฉันฟังแล้วจะร้องไห้ แล้วฉันก็เก็บมันมาถึงทุกวันนี้ แล้วก็มีน้องอีกคนนึงคือน้องโอ๋เป็นประธานนักเรียนแต่อยู่แค่ชั้นป.4เอง ตอนนี้ก็กำลังขึ้นป.5 พอเรากลับมาเค้าก็โทรมาหาบอกว่าคิดถึงพวกเราอยากให้เรากลับไปหาเค้าอีก , น้องเกมส์อยู่ป.3 หน้าตาน่ารักมาก เค้าก็เอาลูกโป่งที่พี่แจกมาให้ฉัน แล้วก็เขียนว่ารักพี่มดนะ ตอนที่ฉันกะน้องโอ๋ไปสอนหนังสือน้องๆกัน เราก็ให้กระดาษน้องไปคนละแผ่นไปเขียนความรู้สึกมาให้เรา น้องเกมส์ก็ไปลอกของน้องโอ๋มาแล้วก็เปลี่ยนชื่อเป็นน้องเกมส์ เค้าบอกว่าเค้าอยากเขียนแต่เค้าเขียนไม่เป็น มันก็เป็นความน่ารัก ใสซื่อของเด็กๆ แต่มันก็สร้างความประทับใจให้กับพวกเราอย่างมากมาย
 จนมาถึงตอนนี้เมื่อวันที่ 5 เมษายนได้มีบริษัทติดต่อให้ฉันเข้ามาสัมภาษณ์งาน
ชื่อบริษํท United Glass อยู่อ้อมใหญ่ นครปฐม ชื่อคุณวรวุฒิ
วันที่ 6 เมษา ฉันก็มาสัมภาษณ์ที่บริษัท
เข้ามาตอนแรกก็ตกใจเพราะเห็นทั้งออฟฟิศมีอยู่ 4 คน
แต่สักพักก็เห็นคนเยอะขึ้น แล้วเค้าก็ให้ฉันเข้าไปสัมภาษณ์ ถามเรื่องประวัติส่วนตัว
ให้ลองพูดภาษาอังกฤษ ให้อ่านเมลล์ภาษาอังกฤษ แต่เค้าสัมภาษณ์แบบสบายๆ
ฉันเลยไม่ค่อยเกร็งเท่าไหร่ คนสัมภาษณ์ก็หน้าตาดี
เป็นหลานชายของคุณปู่ผู้ก่อตั้งโรงงาน
นี่เป็นการสัมภาษณ์งานที่แรกของฉันเลย
พอถึงวันจันทร์ที่ 9 เมษา เค้าก็โทรกลับไปหาฉันบอกว่าตกลงจะรับฉันเข้าทำงาน
เค้าตัดสินใจเร็วมากเลย แต่เค้าชมว่าฉันอ่ะภาษาอังกฤษดี
แต่ขี้อายไปหน่อย ซึ่งเพื่อนๆ บอกว่าเค้าดูฉันผิดไป
วันนั้นฉันยังไม่ได้คุยกะที่บ้านก็เลยขอเค้าว่าจะให้คำตอบพรุ่งนี้
ในที่สุดฉันก็ตกลงที่จะมาทำงานที่นี่ ฉันได้เริ่มงานวันที่ 23 เมษาเป็นวันแรก
ก็ตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน เข้ามาทุกคนที่บริษัทก็แนะนำตัวให้ฉันรู้จัก
แต่ฉันจำไม่ได้หรอก แล้วฉันก็ได้ขึ้นมาทำงานที่ชั้น 3
อยู่แผนก export ทำหน้าที่คอยติดต่อ ดูแลลูกค้าต่างประเทศ
พอขึ้นมาก็ได้รู้จักพี่โบว์ พี่เตี้ย พี่แปบ พี่อั๋น และพี่ชัยรัตน์
ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นพี่ที่อยู่แผนกเดียวกะฉัน
จนตอนนี้ฉันเริ่มทำงานมาได้ 2 อาทิตย์กว่าแล้ว ได้เงินเดือนไปแล้ว 1 รอบ
แต่ก็ยังไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่เลย ได้ส่งเมลล์หาลูกค้าบ้าง
ได้ลงไปหาลูกค้าที่มาบริษัทบ้าง เข้าไปในโรงงานบ้าง ก็ดีนะ
ฉันอยากลองทำหลายๆอย่าง จะได้รู้อะไรมากขึ้น
 แต่ตอนนี้ฉันคิดถึงช่วงเวลาที่เรียนอยู่ อยากกลับไปตอนนั้นจัง รู้สึกว่ามันมีความสุขมาก อยากทำไรก็ทำ อยากไปไหนก็ได้
ฉันคิดถึงพวกแกทุกคนเลยนะ ทั้ง เหมี่ยว ใกล้ นะรีน หมิง แอนจิ๊ จ๋า เอ น้องแป้ง แฟง แอนลิง วรรณ หนุ่ย กมล สอง ฝน อุ๋ม ก้อย อ้อ แอม , เพื่อนๆที่ ku.src.ทุกคนเลย , มนลี่ แพรรี่ แพรทอง ฝน เซ่ จี้ ขวัญ & เพื่อนทุกคนที่ USA.และที่ไป USA.มาด้วยกัน รวมทั้งพี่เจ๊ก พี่จอห์น กะน้องๆ และทุกๆคนด้วย
อีกไม่นานฉันจะกลับไปอเมริกาอีก แต่คราวนี้จะไปกะโครงการ Au Pair ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจอเพื่อนดีๆแบบนี้รึป่าว แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ลืมพวกแกทุกคนหรอกนะจ๊ะ
 L~O~V~E & M~I~S~S Y~O~U A~L~L G~U~Y~S March 09 Good Bye ~ My Friendsเพื่อน ๆ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้วนะ วันที่พวกเราทุกคนเรียนจบจากรั้วม.เกษตร ศรีราชานี้ วันที่พวกเราจะต้องออกไปสู่โลกกว้าง ออกไปหางานทำ ตามทางของใครของมัน และจะไม่มีอีกแล้ววันดีดีอย่างเมื่อวาน วันที่เราโดดเรียน วันที่เราฝากเพื่อนเช็คชื่อแทน วันที่เราเข้าเรียนสาย วันที่เรานอนตื่นเช้า สาย บ่าย เย็นก็ได้โดยที่ไม่มีใครมาปลุก วันที่เรานั่งดูทีวีกันจนถึงเช้า วันที่เราอยู่ด้วยกันตลอด 24 ชั่วโมง ทำทุกอย่างด้วยกัน จนรักกันเท่าทุกวันนี้ คืนนี้ก็เป็นคืนสุดท้ายของเราแล้วที่จะได้นอนที่หอในม.เกษตร เป็นคืนสุดท้ายที่เราจะได้กินข้าวอ่าว ข้าวโรงอาหาร ข้าวประตูสาม เราต้องแยกย้ายกันกลับบ้านแล้ว ฉันอยากจะบอกว่า "ฉันรักพวกแกทุกคนนะ" ทั้งเพื่อน ๆ ที่หอในทุกคน 2415 2401 2403 แอนจิ๊ แอนลิง แฟง เหมี่ยว ใกล้ เอ จ๋า นะรีน หมิง รวมทั้งน้องแป้งด้วย เพื่อน ๆ inter วรรณ สอง กมล หนุ่ย แอม ฝน อุ๋ม ก้อย อ้อ เพื่อน ๆ work & travel ฝน เซ่ จี้ มนลี่ แพรลี่ แพรทอง แล้วก็เพื่อน ๆ ของฉันทุกคน ฉันดีใจนะที่ได้มารู้จักพวกแกทุกคน พวกแกอย่าลืมคิดถึงฉันกันบ้างนะ น้องแป้งปีหน้าต้องอยู่หอในโดยที่ไม่มีพวกพี่ทุกคนแล้ว ก็ดูแลรักษาตัวเองด้วยนะ พี่รู้ว่าน้องแป้งต้องเหงา แต่ก็อีกแค่ปีเดียวเอง เด๋วพี่กลับมารับปริญญาเราก็ได้เจอกัน (อย่าลืมของขวัญพี่ด้วยล่ะ) ดูแลตัวเองดีดีนะจ๊ะ
L~O~V~E Y~O~U February 14 ..~.. Happy Valentine's Day ..~..Valentine's Day is a day of love
Where love is as bright as the sun We share kisses, and even a hug With people we call our loved ones Unrequited love is oh! so harsh When the one you love doesn't love you You feel you're left standing in the dark Wishing this reality were untrue Well that's why Valentine's Day is so great It encourages you to show you care It makes you just wanna say I love you and will always be there I once loved someone in this way And I was encouraged on Valentine's I went up to him, just to say I would like you to be mine I miss you terribly this day of love,
I see the love around me, and it takes So much strength simply just to move. Soon, soon, my love, this waiting will be done. You and I will have what we desire. On days like this we'll sit beside the fire, Undoing all the pain of days long gone. February 13 ๏~* คนที่ต้องการ *~๏------------------------------------------------------------------
คนที่ต้องการ...
หนังสือเล่มหนึ่งเคยถามฉันว่า..
"คนที่เข้าใจในตัวคุณมากที่สุด คุณอยากให้เป็นประมาณไหน?"
ฉันคงตอบว่า...
"แค่รับความเลวของเราได้มากกว่าใคร
และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ ก็เพียงพอแล้ว"
ทุกคนต่างมีความเลวด้วยกันทั้งนั้น
ฉันเองก็มีข้อเสียเยอะ รู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง
แต่มันจะดีสักแค่ไหน ถ้ามีใครสักคนที่ "รับความเลว" ของคุณได้
บางคนคาดหวังไว้ว่าคนที่จะคบ ต้องดีอย่างนู้นอย่างนี้
คงไม่มีใครคิดไว้เลยว่าจะต้องกินเหล้า เจ้าชู้ พูดจากวนประสาท
แต่พอเจอคนนั้นจริงๆ
คนที่คิดว่า "ใช่" กลับไม่ได้เป็นเหมือนที่วาดเอาไว้
เพราะ "ความรัก" มันกำหนดไม่ได้ว่าจะให้รักคนนี้ ไม่รักคนนั้น
ที่กำหนดได้มันคือ "ความชอบ" มากกว่า
** แต่ที่สำคัญ คือ
ถ้าเค้าสามารถรับความเลวของคุณได้ด้วยเหมือนกันล่ะ มันเจ๋งขนาดไหน
แล้วคนที่คุณกำลังคบอยู่ตอนนี้ล่ะ เป็นเหมือนที่คุณวาดไว้รึปล่าว
ถ้าเป็นคุณก้อควรบอกเค้านะว่าเค้าน่ะ เป็นญ/ชในฝันของคุณเลย
แต่ถ้าไม่ใช่...
คุณก้อควรบอกให้เค้ารู้ว่า..
ไม่ว่าเค้าจะดีหรือเลว
จะต่างจากที่คุณฝันไว้แค่ไหน
แต่คุณก็ยัง "รัก" เค้า February 07 ความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา > เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ > และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า > สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว > ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน > มากกว่าการได้รับรู้ความจริง การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า... > เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4... > และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า... > ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย > แต่โปรดจำไว้เถอะว่า > หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ > พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า......ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว > โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้... > ก็จงชอบต่อไปเถอะ การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม > "การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย > ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยาม ที่คุณได้สบตาเค้า > กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า > อันไหนมันหนักหนากว่ากัน อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป... > อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้... > อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน > แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง > ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป > แต่ก็ยังได้พบ... > ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา > แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป... > ยิ้มให้กับโชคชะตา > ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน > คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง > คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว > คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง... > คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย... > คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า > ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส > เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ? > แค่การได้เห็นคนที่เรารัก > ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด ...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ... January 26 ~ L O V E _ & _ T I M E ~: •~ L O V E _ & _ T I M E ~: •
> >>เลขา: "ท่านคะ...มีคนจะขอเรียนสายท่านค่ะ" > >>ผู้จัดการ: "ใครครับ" > >> > >>เลขา: "เขาบอกว่าชื่อ ความรัก ค่ะ" > >>ผู้จัดการ: "อืมม.. บอกเค้าว่าผมงานยุ่งมาก" > >> > >> > >>.........เวลาผ่านไป...... > >> > >> > >>เลขา: "ท่านค่ะ ความรัก ยังงรอสายท่านอยู่ค่ะ" > >>ผู้จัดการ: "อือ...บอกไปว่าผมไม่สะดวกรับสายนะ" > >> > >> > >>..........ผ่านไป.......... > >> > >> > >>เลขา: "ท่านคะ" > >>ผู้จัดการ: "คุณ...ความรัก อีกเเล้วใช่ไหมครับ > >> บอกว่าผมงานยุ่ง ไว้ผมจะ... > >> > >>เลขา: "ไม่ใช่ค่ะ! มีคนจะคุยเรื่องงานค่ะ" > >> > >>......ในวันที่หัวใจว่างว่างว่าง... > >> > >> > >>mobile Phone: You have 1 new message in your mailbox > >> > >>"Please call.. Goodbye from ความรัก" > >> > >>ผู้จัดการ: "ช่วยต่อสายความรักให้ผมหน่อย" > >>เลขา: "ค่ะ" > >> > >>............"ตู้ดๆๆๆ .......... > >> > >> > >>ความรักที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ > >> > >>กรุณาฝากข้อความเเละหมายเลขโทรกลับค่ะ... " > >> > >> > >>เลขา: "ติดต่อไม่ได้ค่ะ จะให้ฝากข้อความไหมคะ" > >>ผู้จัดการ: "ไม่ต้องครับ" > >> > >>ความเหงาเข้ามาเยือน... แล้วเวลาก็ผ่านไป ผ่านไป > >> > >>.............ผ่านไป........... > >> > >> > >>ความรักที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณาฝากข้อความเเละหมายเลขโทรกลับ > >>ค่ะ" > >> > >> > >>ผู้จัดการ: "ความรักครับ คือ > >> ผม...เห็นคุณเงียบหายไปไม่รู้ว่าสบายดีไหม > >> ช่วงก่อนหน้านี้ผมงานยุ่งตลอดไม่มีเวลาว่าง ต้องขอโทษด้วย > >> ไม่รู้ว่าจะสายไปไหมถ้าจะบอกว่า ผมพร้อมที่จะมีความรักเเล้ว > >> ถ้าได้รับข้อความเเล้วช่วยติดต่อกลับด้วยนะครับ" > >> > >>ร อ ร อ ร อ รอคอยความรักจนถึงวันนึง..... > >> > >>เลขา: "ท่านค่ะ ความรักโทรมา > >> ให้ปฏิเสธไปเลยไหมค่ะ?" > >> > >>ผู้จัดการ: "ไม่ต้อง รีบโอนสายมาเลย" > >> > >>ผู้จัดการ: "สวัสดีครับความรัก คุณหายไปไหนมา > >> ขอโทษด้วยนะครับ > >> ผมไม่มีเวลาใส่ใจ > >> ไม่เคยสนใจตลอดเวลาที่ผ่านมา > >> ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นสิ่งสำคัสำหรับชีวิตผม > >> ผมขอโทษ..." > >> > >>ความรัก: "ดิฉันไม่ได้โกรธอะไรหรอกค่ะ > >> ไม่ว่าจะอย่างไร > >> ความรักอย่างดิฉันก็มีหน้าที่ให้ความรักเสมอ > >> เมื่อใดก็ตาม ที่คุณเปิดใจต้อนรับ > >> เมื่อนั้น คุณก็จะได้เป็นเจ้าของความรัก > >> เเต่ที่ผ่านมาไม่ได้ติดต่อก็เพียงเพราะว่า > >> > >> ฉันไม่ได้จ่ายค่าโทรศัพท์ค่ะ! > >> > >> เงิน มีค่าเสมอเเม้กับความรัก > >> > >> เเต่อย่าให้ถึงขนาดว่า ความรัก ซื้อได้ด้วยเงิน > >> คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึงอมริกาที่สุดเลยยยย คิดถึงพี่เจ๊ก พี่จอห์น แอนโทนี่ น้า และเพื่อนๆ ที่รักทุกคน
เราคงจะได้เจอกันอีกนะ ถึงแม้ไม่รู้ว่ามันจะนานแค่ไหนที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง แต่เราก็ยังคงหวังว่าสักวัน วันที่เรารอวันนั้นมันจะมาถึง
...................i miss all of you guys.................. January 20 Our first trip at Chaing Mai...14/01/2007 เริ่มออกเดินทางจากม.เกษตร ศรีราชา ขึ้นรถไปเชียงรายเวลา 19.30 น.
~ เริ่มสนุกตั้งแต่ขึ้นรถที่ศรีราชาแล้ว เพราะว่ารถออกบ่าย 2 20 แต่มากันไม่ทัน ต้องวิ่งมา คนทั้งรถจะต้องรอ
แล้วไปถึงหมอชิตก็ไม่มีรถไปเชียงรายอีก แต่ในที่สุดเราก็หาได้เป็นรถของบริษัท คฤหาสถ์ทัวร์
และจากนั้น trip ของเราก็เริ่มขึ้น
ไปกันทั้งหมด 7 คน (มด แอนด์ เหมี่ยว ใกล้ หมิง นัสรีน หวาน) trip นี้ก็เป็นครั้งแรกของเราที่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน
15/01/2007 มาถึงเชียงราย 6 โมงเช้า แล้วก็แวะไปหาเพื่อนที่ม.แม่ฟ้าหลวง แล้วที่พักมันก็ไม่เป็นอย่างที่คิดไว้
เราก็ต้องทำการหาที่พักกันใหม่ จากนั้นเราก็เดินทางข้ามประเทศไปสู่พม่า ไปตลาดท่าขี้เหล็ก
~ ทำการ shopping CD ที่ราคาถูกมาก ตอนแรกจะไปดอยตุงด้วยแต่ไปไม่ทัน เลยไปได้แค่ที่เดียวเอง
แล้วก็กลับมาพักที่หอฟ้าอินน์ คนที่เชียงรายใจดีกันทุกคนเลย ทำให้เราประทับใจ
เค้าคอยช่วยเราทุกอย่าง ทำให้การเดินทางของเราง่ายขึ้น
16/01/2007 ออกเดินทางขึ้นภูชี้ฟ้า เริ่มจากไปภูผาหม่นก่อน ได้ไปดูดอกทิวลิป ถ่ายรูปกะเด็กดอย
แล้วก็ไปภูผาตั้งต่อ ได้ไปถ่ายรูปกะวิวสวยๆ ขี่ม้าขึ้นเขา ไปเหยียบแผ่นดินลาว
เด็กดอยที่นี่ใจดีมากกกกกกกกกกก วันนี้เราได้ดูพระอาทิตย์ตกดินกันที่นี่ด้วย
แล้วเราก็กลับพักไปที่ภูชี้ฟ้ากัน อากาศหนาวอยู่เหมือนกัน แต่มัก็ไม่หนาวเท่าที่เราคิดเอาไว้
~ วันนี้สนุกมากเราได้ทำอะไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำ
17/01/2007 วันนี้เราต้องเดินขึ้นภูไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน เราต้องตื่นกันตั้งแต่ตี 5 ครึ่ง
เพื่อขึ้นไปดูพระอาทิตย์บนยอดดอย ได้เห็นทะเลหมอก เห็นแผ่นดินลาว และเห็นพระอาทิตย์ขึ้น
พอสายๆ เราก็ลงจากภูกลับเข้าเมืองขึ้นรถทัวร์ไปเชียงใหม่
~ วันนี้เราได้ถ่ายรูปกะวิวสวยสวยไปหลายรูป พอมาถึงเชียงใหม่เราก็มีปัญหาเรื่องที่พักอีกแล้ว
เพราะที่พักที่เราจองเองไว้มันไม่เป็นอย่างที่คิด เราไม่สามารถเข้าไปนอนได้หมด
เราเลยต้องหาที่พักกันใหม่ งบเราก็จะหมด เราก็เลยต้องหาที่มันลงตัวทั้งงบของเรา
แล้วก็จำนวนคน ในที่สุดเราก็หาได้เป็นหอหลังม.เชียงใหม่ ที่นั่นมีของขายเยอะมากกกกกกกกกกก
เป็นของที่เด็กม.เอามาขายกัน หลังจากกินข้าวเย็นกันเสร็จเราก็ไปเดินไนท์บาร์ซาร์กัน
shopping กันสนุกสนานทั้งทั้งที่เงินก็ไม่มี แต่เราก็ยังสามารถ shop ได้
18/01/2007 วันนี้เป็นวันที่เราต้องเดินทางกลับกันแล้ว
ตอนแรกเราจะกลับกันพรุ่งนี้แต่เนื่องจากเกิดปัญหาเรื่องงบประมาณจากค่าที่พักเล็กน้อย
ทำให้พวกเราต้องเลื่อนตั๋วรถทัวร์ที่เราซื้อกันไว้แล้วเป็นกลับวันนี้แทน
ยังไม่อยากกลับเลยแต่ทำไงได้ล่ะ เราไม่มีเงินกันแล้วนี่นา หลังจากนั้นเราก็ไปซื้อของฝากกัน
แล้วก็ไปงานราชพฤกษ์ ตอนแรกเราก็คิดว่าจะไม่มีบัตรเข้างานซะแล้ว แต่ในที่สุดก็หาได้จากหน้างาน
~ ดอกไม้สวยมาก เสียดายที่ได้ดู show มนต์แห่งรัตติกาลไม่จบ เพราะเราต้องรีบไปขึ้นรถทัวร์กัน
เราจะตกรถไม่ได้เพราะที่ตัวไม่มีเงินกันแล้ว วันนี้เราก็ต้องขอบคุณน้าของหมิงที่คอยขับรถมารับส่งพวกเรา
ทำให้พวกเราไม่ต้องเสียค่ารถ ประหยัดไปได้ตั้งเยอะ วันนี้เราก็ไปเจอเพื่อนแป้งที่งานด้วย โลกช่างกลมจริงจริง
19/01/2007 เดินทางกลับมาถึงกรุงเทพ ฯ 6 โมงเช้า แล้วก็ไปนอนอยู่บ้ายเหมี่ยวกัน เพราะแต่ละคนหนีพ่อแม่เที่ยวเลยกลับบ้านกันแต่เช้าไม่ได้ ต้องรอให้ไดเวลาก่อน
trip นี้สนุกมากกกกกกกก เสียดายที่เราต้องกลับกันก่อนกำหนด แต่ทำไงได้ล่ะเราเที่ยวกันจนไม่มีตังค์เหลือกันเลย
แต่ละคนไม่มีตังค์ติดตัวซักบาท เอาไว้ trip หน้าเราไปเที่ยวกันใหม่นะจ๊ะเพื่อนๆ
 January 13 วันเด็กแห่งชาติ ๒๕๕๐...คำขวัญวันเด็กประจะปี ๒๕๕๐ "มีคุณธรรมนำใจ ใช้ชีวิตพอเพียง หลีกเลี่ยงอบายมุข" วันเด็กปีนี้ก็ขอให้เด็กทุกคนเป็นเด็กดีของพ่อแม่กันนะจ๊ะ โตขึ้นจะได้เป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคต ปีนี้เราก็ขอเป็นดีของพ่อแม่โดยการหนีเที่ยวเชียงราย~เชียงใหม่ ก่อนเลย แล้วต่อด้วยเสม็ด & ภูกระดึงเป็น trip ต่อไป ใกล้จะเรียนจบแล้วก็ขอเที่ยวให้สมใจอยากหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวจบไปทำงานก็ไม่ได้เที่ยวแล้ว (yeah !!!!! พรุ่งนี้ก็ได้ไปเที่ยวเชียงใหม่แล้ว)  January 12 good time at karaoke with my friend....เมื่อวันที่ 9 ม.ค.ที่ผ่านมาไปร้องคาราโอเกะที่ banana karaoke ตรงโรงแรม the city กะเอ ฝน จี้ เซ่ แล้วก็ตาล ร้องตั้งแต่ 6 โมงเย็นถึงตี 1 เป็นการร้องคาราโอเกะที่ยาวนานที่สุดที่เคยร้องมา สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกก เสียดายที่ยังมากันไม่ครบแก๊งค์ขาด มนลี่ แพรรี่ แพรทอง & ป้าขวัญของเรา ถ้าเราไปกันครบคงสนุกกว่านี้แน่ แต่ไม่เป็นไรเอาไว้เรารวมตัวได้พร้อมกันหมดเมื่อไหร่เราค่อยไปกันอีกนะ แล้วงานนี้ก็ต้องขอบคุณพี่เจ๊กมากนะคะที่ให้ค่าขนมพวกเรามา 4,000 ทำให้เราได้ร้องเพลงกันฟรี นี่ขนาดพวกเรากลับมาเมืองไทยแล้วพี่เจ๊กยังตามมา take care พวกเราอีก ตอนนี้ร้านข้าวสารของพี่เจ๊กก็ใกล้จะปิดแล้ว แต่พวกเราก็จะไม่ลืมว่ามันเป็นที่ๆเคยทำให้พวกเรามีอาหารอร่อยๆกินตอนอยู่อเมริกา ทำให้เราได้กินข้าวฝีมือพี่เจ๊ก (ไปกินวันแรกพี่เจ๊กก็ทอดไข่เจียวไม่สุกให้กินเลย) แต่ก็อยากบอกว่าพี่เจ๊กเป็นคนที่ทำกับข้าวอร่อยมากนะคะ เอาไว้สักวันนึงหนูคงจะได้กินข้าวฝีมือพี่เจ๊กอีก แล้วก็คงจะมีสักวันที่เราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันครบทุกคนแล้วก็กินข้าวด้วยกันอีก ตอนนี้ก็ขอให้พี่เจ๊กหางานทำได้เร็วๆนะคะ จะได้มีเงินไว้เลี้ยงพวกหนูตอนไปอเมริกาอีก สู้ๆสู้ตายค่ะพี่เจ๊ก January 02 Happy New Year 2007let's hold hands and take one more step towards joy and happiness towards laughter and fun and begin a new journey of togetherness and love... Happy New Year Time to address … enter deal with the project at hand never stop dreaming take each day
HAPPY NEW YEAR 2007
December 31 คืนข้ามปี 2006วันนี้ก็เป็นสุดท้ายของปี 2006 แล้ว อีกไม่กี่นาทีเราก็จะก้าวเข้าสู่ปีใหม่ ก็ขอให้สิ่งที่ไม่ดีทั้งหลายสิ้นสุดลงไปพร้อมกับปีนี้
แล้วเริ่มต้นปีใหม่ด้วยสิ่งดีดี มีแต่ความสุขสมหวังตลอดปีและตลอดไปนะจ๊ะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ และทุกๆคน
 มองเวลาก็เกือบเที่ยงคืน.. สิ้นคืนนี้ ก็เป็นเวลาของปีใหม่ มองทางใดมีแต่แสงไฟ สวยเพียงไหน หัวใจก็จำได้เลือนลาง มีเพลงเปิดดัง มีผู้คนรอบกาย หัวใจก็ยังเงียบงัน อยากมีคนพิเศษ อยู่ในคืนพิเศษ คืนสำคัญอีกคืน ที่ต้องอยู่อย่างเหงาใจ อยากมีคนพิเศษ จับมือกันข้ามผ่าน... คืนสำคัญอีกคืน ที่ความเหงาคืบคลาน...หัวใจ รอเวลาจะผ่านข้ามปี ข้ามคืนนี้ เหมือนเดิมด้วยใจที่ว่างเปล่า มองทางใดเจอแต่เรื่องราว ของความรัก ของคนที่มาคู่เคียงกัน มีเพลงเปิดดัง มีผู้คนรอบกาย หัวใจก็ยังเงียบงัน อยากมีคนพิเศษ อยู่ในคืนพิเศษ คืนสำคัญอีกคืน ที่ต้องอยู่อย่างเหงาใจ อยากมีคนพิเศษ จับมือกันข้ามผ่าน... คืนสำคัญอีกคืน ที่ความเหงาคืบคลาน...หัวใจ มีเพลงเปิดดัง มีผู้คนรอบกาย หัวใจก็ยังเงียบงัน อยากมีคนพิเศษ อยู่ในคืนพิเศษ คืนสำคัญอีกคืน ที่ต้องอยู่อย่างเหงาใจ อยากมีคนพิเศษ จับมือกันข้ามผ่าน... คืนสำคัญอีกคืน ที่ความเหงาคืบคลาน...หัวใจ December 25 Merry ChristmasMerry Christmas นะจ๊ะ เพื่อนๆ พี่ น้องๆ ทุกคน เพื่อนๆที่ม.เกษตรทุกคน ที่เราใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหา'ลัยมาด้วยกัน 4 ปี ทั้งเพื่อนที่หอ เพื่อนในเมเจอร์ รวมทั้งเพื่อนๆที่เราเพิ่งจะรู้จักกันในค่ายอาสา, เพื่อนๆส.ว.3 ถึงแม้ว่าเพื่อนบางคนเราจะไม่ได้เจอกันมาเกือบ 4 ปีแล้ว แต่เราก็ไม่เคยลืมช่วงเวลาสมัยมัธยมที่เราอยู่ด้วยกัน, เพื่อน work & travel ที่เราได้ใช้ชีวิตช่วง summer 2006 ในอเมริกาด้วยกันมา 3 เดือน, พี่เจ๊ก น้า แอนโทนี่ พี่จอห์น และเพื่อนๆทุกคนในอเมริกา ที่เราได้สร้างความทรงจำดีดีช่วง summer ด้วยกัน ถึงแม้ว่าเราจะไม่สามารถเจอกันได้ทุกครั้งที่เราต้องการ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเราจะมีโอกาสได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ แต่ความทรงจำที่มีก็ไม่เคยจางหาย และจะไม่มีวันจางหายไปจากใจของเราทุกคนอย่างแน่นอน, รวมทั้งเพื่อนๆทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต บางคนเราอาจจะได้รู้จักกันแค่ไม่นาน บางคนอาจจะได้รู้จักกันไม่มาก แต่ทุกคนก็คือ เพื่อน...ขอให้ทุกคนมีความสุขมากมาก มีแต่สิ่งดีดีผ่านเข้ามาในชีวิต สมหวังในทุกสิ่งที่ต้องการ...เป็นคนดี รู้จักมองโลกในแง่ดี ยิ้มให้กันทุกวัน จะได้ทำให้โลกนี้มีแต่ความสวยงาม และเป็นโลกที่น่าอยู่มากขึ้น... MERRY CHRISTMAS !!!!! |
เพลงที่ทำให้คิดถึงความทรงจำดีดีที่มีตลอดมา
Jerry Ken Vic Vanness
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
...
Good Luck NaJa My Friend 
|
|
